blad de scharrelaar

Vogelaars met liefde voor schrijven en schrijvers met liefde voor vogels

Beeld De Scharrelaar

Wat is lezenswaardig deze week? Vogelblad De scharrelaar is een ‘reservaatje waarin het knettert en tettert, zindert en zingt’.

Waarom juist vogels, vraagt stadsbioloog (van Amsterdam) Remco Daalder zich af in een nieuw ‘boekblad’, De scharrelaar. Hij geeft zelf antwoord: ‘Vogels zijn makkelijk en ze geven geluid.’

Verder: ‘Vogels zijn goed zichtbaar en vrij groot, ze zitten niet onder de grond, zijn meestal overdag actief, ze piepen en krassen en zingen. Ze zijn aanwezig, ze vullen de leegte.’

En, nog maar een keer: ‘Vogels zijn makkelijk.’

Een blad over vogels en het bekijken van deze diersoort, dat was er nog niet. Althans, niet in deze vorm. De Scharrelaar is – de formulering is geleend van voetbalblad Hard Gras – een ‘vogeltijdschrift voor lezers’. Dat betekent onder meer dat fotografie geen rol speelt, of een onaanzienlijke.

Ja, schrijft de redactie in de inleiding, er verschijnen al natuurglossy’s en ledenbladen, vaak met adembenemende fotografie. ‘Maar in die visuele wereld missen wij toch iets: de bezieling en de bezetenheid, gevangen in woord, en een enkel beeld. We verlangden naar een nieuw gebied.’

Waarna het helemaal los gaat: ‘Een eigen biotoop, een reservaatje waarin het knettert en tettert, zindert en zingt, vloeiend uit de pennen van vogelaars met liefde voor schrijven of schrijvers met liefde voor vogels.’

Nieuw is het concept niet. Er waren al ‘literaire’ tijdschriften over voetbal (het reeds genoemde Hard Gras), wielrennen (De Muur), schaatsen (Zwart IJs) en misdaad (Koud Bloed, opgeheven). Net zoals Hard Gras wordt De scharrelaar uitgegeven door Atlas Contact. Het blad zal tweemaal per jaar verschijnen. De redactie bestaat uit Saskia van Loenen (NRC Handelsblad), onze eigen ombudsman Jean-Pierre Geelen en twee werknemers van de uitgever.

Het langste verhaal, van Hay Wijnhoven, gaat over de Turkse tortel. Het blijkt een duivensoort te zijn, de Turkse tortel. Ze hebben ‘prachtige, sobere aardetinten’ en een ‘lange, contrastrijk getekende staart, wit afgebiesd, zwart halskraagje en robijnrode kraaloogjes’. Het verhaal neemt 24 pagina’s in beslag. Wie het uit heeft, weet álles over de Turkse tortel.

De liefde voor de vogel zit diep in De scharrelaar. Dat is trouwens ook een vogel. De naam werd gekozen ‘omdat de meerderheid van de redactie ooit viel voor zijn betoverende blauw’. In het verhaal ‘Scharrelaar’ doet Saskia van Loenen verslag van een zoektocht in Spanje.

Als ze nergens meer op rekent, ziet ze er plotseling een. Een geluksgevoel overweldigt haar. ‘Ik kreun van genot.’ In De scharrelaar is, kortom, een vogel veel meer dan een vogel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden