recensie serie

Vlotte crimeserie Stanley H. belicht ook de verbijsterende methode van justitie ★★★☆☆

Jeroen Spitzenberger als Stanley H. Beeld Nikolai van Nunen

Wie is Stanley Hillis? Hij is in ieder geval de crimineel die televisiegeschiedenis schreef door zich in 1985 in de populaire talkshow van Sonja Barend te laten interviewen na zijn zoveelste ontsnapping uit de Bijlmerbajes, met pruik en zonnebril. Om tegen te spreken dat hij ‘vuurwapengevaarlijk’ was, zoals kranten en politie hadden vermeld. Maar wie was hij nog meer, behalve een curieuze voetnoot in de geschiedenis van de Nederlandse talkshow?

De vierdelige serie Stanley H., een vlotte crimeserie geregisseerd door Tim Oliehoek speelt zich af tussen de jaren zeventig en de liquidatie in 2011 en probeert een antwoord op deze vraag te formuleren. Dat van die liquidatie is niet echt een spoiler, want met de nog altijd onopgeloste moord – onder het oog van de politie – opent de serie, waarmee Stanley H. een noodlotstragedie wordt, een kronkelige weg richting een onheroïsche exit op een parkeerplaats in de Watergraafsmeer in Amsterdam. In de laatste en beste aflevering is Hillis een scharrelaar geworden, die tegenover zijn Zweedse vrouw en dochter verklaart dat hij ‘zoveel dingen verkeerd‘ heeft gedaan in het leven. Maar is het berouw of opportunisme?  Hij ziet zijn wereld langzaam verdwijnen, in zijn geval door de liquidatiegolf van de jaren tachtig, door Oliehoek fraai gemonteerd uit archiefbeelden, op het vertrouwde ritme van de Journaaltune. 

Stanley H. wil aan de hand van de biografie van een markante misdadiger – een bankrover die uitgroeit tot een van de grootste drugshandelaren van Nederland – ook een beeld schetsen van de verhouding tussen de georganiseerde misdaad en justitie. De krankzinnige opsporingsmethode van justitie, die de onderwereld wilde infiltreren door een soort co-producent van drugstransporten te worden (en daarmee medeplichtig werd aan schaalvergroting van de sector), werd later bij het grote publiek bekend als ‘de IRT-affaire’.

Oliehoek zet de verschillen tussen de twee werelden (een feestvilla op Ibiza versus doodse kantoren en slechtzittende pakken in herfstig ­Amsterdam) sterk aan, met gevoel voor de campy elementen van de ­jaren zeventig en tachtig. De muziekkeuze is wat voorspelbaar: bij een montage van een drugstransport 9 to 5 van Dolly Parton, dat werk een beetje. Het wordt niet helemaal de Nederlandse The Wire of Narcos, vooral doordat het recherchedeel van Stanley H. het minst sterk is, met uitzondering van Jochum ten Haaf als een geobsedeerde politieman, die altijd net achter de ontwikkelingen aanloopt.

Ook na de vier afleveringen van Stanley H. is de vraag wie hij is moeilijk te beantwoorden. Soms is hij de charmeur/ritselaar met keiharde trekken (‘wie praat, die gaat!’), dan weer is hij de melancholieke weifelaar die de kansen op een normaal leven laat lopen. Wat doe je eigenlijk voor je geld, wil zijn dochter weten. ‘Ik verdien geld met dingen die mensen graag willen hebben’, zegt Hillis. Misschien wist hij het zelf ook niet.

Stanley H.

Vierdelige serie

★★★☆☆

Regie Tim Oliehoek

Met Jeroen Spitzenberger, Egbert-Jan Weeber, Sieger Sloot, Jochum ten Haaf

Nu in zijn geheel te zien op NPO Start Plus en vanaf 13/10 wekelijks om 20.15 uur op NPO 3. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden