Recensie Eric Clapton

Vlot geschreven biografie van Eric Clapton, iets te vlot (drie sterren)

Je leest het moeiteloos in één ruk uit, dit levensverhaal van Eric Clapton. De schrijver is dan ook Philip Norman, Engelands bekendste rockbiograaf, met een groot talent voor echt vertellen. Maar het definitieve Clapton-boek is het niet geworden.

Het staat allemaal keurig geregistreerd: de muzikale loopbaan van de nu 73-jarige Clapton. Vanaf zijn eerste serieuze band, The Yardbirds in 1964/65, via John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek and the Dominos, tot en met zijn glorieuze solocarrière vanaf begin jaren zeventig. Maar wat door al die decennia heen steeds onevenredig veel meer aandacht krijgt, zijn Claptons eindeloze problemen met vrouwen, drugs en drank. Pas na 1991, het jaar van de tragische dood van zijn 4-jarige zoontje Conor, worden deze hoofdstukken afgesloten.

Natuurlijk komt er dan in 1992 nog zijn onvergetelijke Tears in Heaven, aan Conor opgedragen, en zijn Unplugged album, waarvan er 26 miljoen verkocht worden. Maar Claptons legendarische periode, in Cream en in zijn eerste solojaren, is dan alweer lang geleden. En met al die nadruk op privézaken, verzuimt Philip Norman om ook Eric Clapton de muzikánt serieus te portretteren. Bij iemand die toch in de eerste plaats (blues)gitarist is, en voor velen de grondlegger van de blanke rock, is dit een gemiste kans.

En ondanks die focus op Claptons persoon hebben we ook na lezing van deze biografie nog steeds geen dieper inzicht in wie hij nou eigenlijk ís. Net als zijn onderwerp is ook Philip Norman zelf de 70 intussen gepasseerd, en dreigt hij een ‘old man in a hurry’ te worden. Zeven jaar lang schreef hij aan zijn John Lennon (2007), daarna vier jaar aan Mick Jagger (2012), en daarna opnieuw vier jaar aan Paul McCartney (2016). Maar nu, slechts twee jaar later, is er al Eric Clapton, met voor 2020 een biografie van Jimi Hendrix aangekondigd. Dus een afglijden naar haastwerk, en naar verlies aan kwaliteit? Dit kan voor een deel verklaren waarom dit boek tegenvalt.

Maar dat Clapton uit dit boek tevoorschijn komt als een vlak, weinig boeiend en weinig uitgesproken personage, kan niet alleen Philip Norman worden aangerekend. Het is een conclusie die de schrijver zelf vermijdt, maar die zich toch krachtig opdringt: dit gaat over iemand die, los van zijn muziek, nooit betrapt is kunnen worden op het soort daden, uitspraken, ideeën en karaktertrekken waaraan je echt uitzonderlijke mensen herkent. Een John was Eric nooit, en een Paul of Mick evenmin. En ook de beste biograaf kan geen Grote Persoonlijkheid maken van iemand die dit gewoon niet is.

Philip Norman: Eric Clapton

Thomas Rap; 416 pagina’s; €24,99

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden