Vlielands popfestival zeldzaam intiem

Een nieuw popfestival op Vlieland blijkt een onvergetelijke ervaring. Naar 'Into The Great Wide Open' kom je niet voor de grote namen, maar voor de mooie muziek.

Zaterdagmiddag, uur of drie, en plotseling denk je: dit is het. Dit moment, in restaurant De Bolder op camping Stortemelk, raakt aan de essentie van Into The Great Wide Open. Het heeft alles in zich dat het nieuwe popfestival op Vlieland zo onvergetelijk maakt.

Dat Maurits Westerik en Anne Soldaat op het podium het Tom Petty-lied zitten te spelen waarnaar het festival zich noemde, is niet eens de reden. Het heeft eerder met de knusse sfeer te maken. Met het uitzicht op de duinen.

Titelsong Into the great wide open - tekst gaat hieronder verder

]]>

Peuters

Met de kameraadschappelijke vocale ondersteuning van het publiek aan de twee muzikanten, die de cover toch niet zo goed blijken te beheersen als ze dachten. Met de drie peuters, spelend op de rand van het podium, en de surveillerende politieagenten die hun petten afzetten en weten dat het allemaal goed komt dit weekend.

Dát is Into The Great Wide Open: ‘een weekend met je familie en je vrienden’. De organisatoren verwachtten niet dat de 4000 kaartjes allemaal zouden worden verkocht, maar het gebeurde wel.

Achteraf hadden Westerik en Soldaat hun prachtige liedjes best in het prieel van het eeuwenoude Armhuis kunnen spelen, zoals eigenlijk de bedoeling was, want buiten schijnt de najaarszon. De verplaatsing naar binnen werd ingegeven door het weer op de openingsavond: regen en een septemberwind die het water in je gezicht joeg zoals dat alleen op Waddeneilanden voorkomt.

Kyteman op ITGWO - tekst gaat verder na video

]]>

Wolkbreuk

En toch: ook in de regen was al duidelijk dat hier iets bijzonders gebeurde. Vraag maar aan Kyteman en zijn inmiddels befaamde hiphoporkest, dat de meute op het sportveld van Stortemelk steeds doorweekter zag worden, maar merkte dat de stemming opperbest bleef. Of aan Finn Andrews van de Engelse band The Veils, die de regen een ware wolkbreuk zag worden op het moment dat hij zijn laatste nummer aankondigde, maar van de druipende massa een euforische ovatie kreeg.

Naar ‘ITGWO’ kom je niet voor ‘grote namen’, maar voor mooie muziek. Op het festivalaffiche stonden nauwelijks artiesten die in Nederland meer dan een paar duizend exemplaren van hun albums verkopen. Van de ontwapenende 18-jarige singer/songwriter Anne-Fleur Kan, alias 0neTrickPony, had nog niemand gehoord. Van Awkward I moet het albumdebuut nog verschijnen.

De formule lijkt simpel: de organisatoren programmeerden de muziek die ze zelf spannend en ontroerend vinden, wetend dat er dan vanzelf een paar duizend gelijkgestemden zouden komen, niet zelden met kleine kinderen, die op het festivalterrein schilderijen, een festivalkrant of hun eigen lolly konden maken.

Een lekker grote bek

Ondertussen genoten hun ouders van bands die het niet van volume of grote gebaren moeten hebben. Artiesten om naar te luisteren en van te houden: akoestische folk van de Amerikaanse Alela Diane, IJslandse sfeerpop van Emiliana Torrini, prachtige gitaarpop van Johan, dat aan zijn afscheidstournee bezig is, maar daaraan slechts twee bijzinnen vuilmaakte, en oké, voor de afwisseling tóch even een ragbandje met een lekker grote bek – het Engelse Art Brut.

Op Vlieland hingen de Nederlanders er niet als tweederangs artiesten bij, zoals op andere grote festivals zo vaak het geval is, maar vervulden ze glansrollen. Johan, Kyteman en Lucky Fonz III deden dat op het sportveld, Meindert Talma en band in de kleine dorpsbioscoop met hun voorstelling Tamango, Awkward I en het superieure Audiotransparent in het prachtige kerkje, op zondag uiteraard.

Kampvuur

Ook de locaties maken ITGWO bijzonder: eigenlijk was heel Vlieland het podium. Het dorp, de duinen, de bossen. ’s Avonds pakte Maurits Westerik zijn gitaar er nog eens bij rond een kampvuur op het strand. Door het bos liep een ‘art trail’ langs kunstwerken. Doordansen kon in discotheek De Oude Stoep aan de Dorpsstraat.

Het samenzijn op Vlieland kende talloze helden: van de negenjarige verslaggever die zichzelf interviewde voor de muurkrant (‘Wat vind je van het festival? Leuk.’) tot de intrigerende Engelse zestiger DJ Derek, die net zo Jamaicaans is als koningin Elizabeth, maar zijn reggaeplaatjes niettemin aan elkaar praatte met een straf Jamaicaans accent. De gastvrije Vlielanders, niet te vergeten, maar toch vooral de organisatoren, die Nederland een popfestival schonken waar alles zo mooi was dat je er maanden mee vooruit kunt, een festival waarvan je alleen maar kunt hopen dat het oud zal worden, maar nooit groot.

Kyteman en zijn hiphoporkest op Vlieland. (Gabriel Eisenmeier)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden