Vliegensvlug wisselend samenspel

MUZIEK Duo Curtis Clark / Ab Baars, This That and the Other. Bimhuis, Amsterdam, 19 februari...

De Amerikaanse Amsterdammer Curtis Clark zit diep over de piano gebogen als hij speelt. Zijn zitvlak schuift heen en weer over de kruk, zijn neus raakt bijna het ivoor. In een pauzetje tussen twee zinnen mimet zijn rechterhand alvast een akkoord, zonder de toetsen te raken. Ondertussen maakt zijn rechtervoet een dansje om het pedaal of steunt zijn hiel op de vloer, terwijl de tenen als een metronoom heen en weer zwaaien.

Beweeglijke pianisten hebben meestal een bijpassende flamboyante stijl, maar dat gaat voor Clark niet op. In zijn duo met rietblazer Ab Baars is zijn motoriek alleen maar een teken van concentratie. Beiden besteden veel aandacht aan details in hun spel, en dat maakt ze een ideaal duo. Hun freewheelende optreden in het Bimhuis, dat grotendeels steunde op Clarks melodieuze composities, zat vol onverwachte wendingen, waarbij de twee solisten elkaar niet nauwgezet volgden en elkaar toch op onverwachte plaatsen troffen.

Ze antwoorden elkaar, elkaar beleefd de ruimte gunnend, en duiken vervolgens in een energieke, vlug luider wordende passage, die ze even abrupt weer afbreken, in unisono.

Zulk complex, vliegensvlug wisselend samenspel vind je in veel vrije geïmproviseerde muziek van dit moment. Hetzelfde principe toepassen in gecomponeerde stukken (ze vertolkten onder meer de standard Polka Dots and Moonbeams) is ongeveer even eenvoudig als tafeltennissen terwijl je een boek leest. Dit sublieme duo verdient veel meer aandacht.

Na de pauze keerden Baars en Clark terug als leden van Tristan Honsingers formatie This, That and The Other, samen met extraverte figuren als Sean Bergin (op altsax), bassist Wilbert de Joode en de Duitse drummer Paul Lovens, die behendig een zingende zaag combineert met de klank van gestreken snaren.

Met cellist Tronsinger aan het roer laveerde This, That & the Other via luide en zachte collectieven naar een van diens lyrische, moeilijk te typeren composities, met glimpen van oosterse toonladders, renaissance-melodieën, jazz-licks en nog veel meer. Honsinger moffelt de grenzen tussen improvisatie en compositie niet weg, maar benadrukt het contrast. Het resultaat was een bonte wervelstorm van verwikkelingen, die veel te snel voorbij vloog.

Kevin Whitehead

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden