Vlaams absurdisme wint het van Nederlands realisme

Vlaming Pieter Verelst wint juryprijs cabaretfestival Cameretten

Het Vlaams absurdisme heeft het Nederlands realisme verslagen tijdens de finale-avond van cabaretfestival Cameretten, zaterdagavond in het Rotterdamse Nieuwe Luxor Theater. Pieter Verelst ontving de juryprijs, omdat hij volgens de jury 'geen verhalen vertelt, maar ze uitbeeldt. Zijn voorstelling heeft een prettige dynamiek die naadloos aansluit op de grillige inhoud.' De publieksprijs ging naar Alex Ploeg, terwijl de persoonlijkheidsprijs werd uitgereikt aan 'geschoold acteur' Tim Teunissen, die al tijdens de halve finale was afgevallen.

Verelst ontving de juryprijs, omdat hij volgens de jury 'geen verhalen vertelt, maar ze uitbeeldt.' Beeld Cameretten festival

Het is begrijpelijk dat de prijzen werden gespreid, want de drie finalisten, alledrie mannelijke solisten van rond de dertig, waren aan elkaar gewaagd en ontliepen elkaar maar weinig qua talent en niveau. Wel opmerkelijk is het dat finalist nummer drie Victor Luis van Es nu met lege handen stond, terwijl hij in al zijn eenvoud juist het mooiste en meest gedurfde verhaal van de avond vertelde. In 'Zichtbaar' vertelt Van Es over zijn heteroseksule twintigersbestaan dat langzaam overging in zijn eerste homoseksuele relatie, en hoe je dat dan aan je Chileense moeder, machobroer, en Nederlandse vader moet uitleggen.

De charismatische Alex Ploeg, die is aangesloten bij de Amsterdamse Comedytrain, kwam in zijn programma 'Onverantwoord' ook met standup-achtig cabaret over daten, eenzaamheid en 25 kilo afvallen en je dan 'nog steeds kut voelen, maar dan met honger'. Hij vulde zijn grappen bovendien aan met twee fijne liedjes op elektrische gitaar.

De 26-jarige Pieter Verelst had daarbij vergeleken inderdaad de bijzonderste vertelvorm gekozen, ook al lijkt hij vooralsnog net iets te veel naar Wim Helsen en Hans Teeuwen te hebben gekeken. In zijn winnende halfuurtje 'Mijn broer en ik' vertelt hij met bizarre omwegen en terzijdes aan de piano over de verstandhouding met broer Maurice tijdens hun jeugd in Aarschot, de Belgische plaats waar mensen 'na drie jaar uit pure verveling alweer begraven worden'. Het was een eigenaardige jeugd; veel onsmakelijke gebeurtenissen passeren omtrent ruggen vol acné, horrorfilm The Human Centipede en cavia's waarmee vreemde dingen gebeuren. Dit soort absurde humor is niet aan iedereen besteed, maar het is zeker niet de eerste keer dat een Nederlandse cabaretjury valt voor een afgezant van de Vlaamse school.

Beeld Cameretten festival
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.