tv-recensie VetGelukkig?!

VetGelukkig?! is een vol programma, maar bevredigt niet

Diederik Jekel en Patty Brard in Brard & Jekel: VetGelukkig?!

Van Patty Brard en Diederik Jekel hoef je niet af te vallen. In hun vierdelige NTR-serie Brard & Jekel: VetGelukkig?!, die dinsdagavond van start ging, strijden de presentatrice en de wetenschapsjournalist juist tegen fatshaming, het uitlachen en uitsluiten van mensen met overgewicht. Dat wringt, want kun je dan nog eerlijk zijn over het mondiale probleem van obesitas? Iedereen die zich kritisch uitlaat, kan zo van fatshaming worden beticht. Dus laat ik beginnen met het positieve. En om zeker te zijn van mijn oordeel, keek ik vast de eerste twee afleveringen.

Patty Brard is herboren, na haar vechtscheiding met SBS vorig jaar. Ze verloor 31 kilo dankzij een maagverkleining en is nu zelfverzekerder, vrolijker en vooral zachter. Het venijn is verdwenen, wellicht omdat ze ook niet meer drinkt. Het is alleen jammer dat de weg daar naartoe nauwelijks wordt besproken in VetGelukkig?!, maar wel in alle talkshows waar Brard afgelopen week zat (en in haar vlogs voor LINDA.tv). Vooral omdat zo’n drastische medische ingreep nogal wat doet met iemands zelfbeeld. Jekel vindt het vooral spannend dat hij wordt gefilmd tijdens het zwemmen, maar laat verder weinig van zichzelf zien. Zijn gesprekjes met Brard zijn op zich wel geestig, maar gaan niet de diepte in.

Daar is ook geen tijd voor, want er zijn erg veel thema’s en sprekers in iedere aflevering (van een half uur) gepropt. Er wordt geopend met naakte, volle dames die over hun lichaam vertellen. Dan mag een gedragswetenschapper, modejournalist of filosoof open deuren intrappen over het westerse schoonheidsideaal. Vervolgens doen de presentatoren een associatietest of laten hun stressniveau meten. Oké, meer stress leidt tot meer vetopslag, maar verdere duiding blijft uit. Het is ook overbodig om met een erlenmeyer en vloeibaar stikstof aan te tonen hoe vet het lichaam verlaat.

De persoonlijke verhalen zijn interessanter, maar omdat er geen duidelijke focus is, wordt er zelden doorgevraagd. Stylist Lottie Mae Jones moest vanaf haar zesde afvallen om nieuwe kleren te krijgen. Wat voor impact had dat? Beautyvlogger Nikkie de Jager zegt na haar peptalk ineens dat ze een emotionele eter is. Hoe komt dat? Diepere gevoelens worden snel weggemoffeld met holle kreten als: ‘Er mag wel iets van af, maar ik ben gelukkig.’ Dat is zonde, want de helft van alle Nederlanders kampt met matig of ernstig overgewicht, dus veel kijkers zullen dezelfde vragen hebben.

In VetGelukkig?! worden vooral extremen tegen elkaar afgezet: liever wat voller dan véél te dun en áltijd honger. Dat is te makkelijk. Er wordt ook verwarring geschept. Brard is dolblij met haar nieuwe lichaam, terwijl een andere dame die een maagverkleining heeft gehad haar oude lijf juist mist (in aflevering 2). Niemand vertelt wat ze diep van binnen voelen, want we moeten vooral het volle lichaam vieren – body positivity, empowerment. Op zich een nobel streven, maar het beklijft niet. Als voormalig dikkerdje hoopte ik op een kritisch onderzoek, maar VetGelukkig?! is helaas vederlicht. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.