Veteranen overheersen in Austin

Pete Townshend die bij de Fratellis het podium op stapt om zijn eigen The Seeker in te zetten, Iggy Pop die een paar duizend fans naar een platenzaak lokt met een gratis instore show, en weer Pete Townshend die in La Zona Rosa met de nieuwe popster Mika Fred...

Naast Iggy’s Stooges wemelde het van de semi-legendarische rockbands die Austin hadden uitverkoren om hun heroprichting kracht bij te zetten. Buffalo Tom, Hoodoo Gurus, Meat Puppets en de nooit echt verdwenen maar hier ineens heel nadrukkelijk aanwezige Buzzcocks stonden er doodleuk geprogrammeerd tussen nieuwe gitaarbands die duidelijk door hen beïnvloed leken. De nieuwe Britse ster Amy Winehouse had veel bekijks, maar moest het in populariteit afleggen tegen haar grote soulvoorgangers Isaac Hayes en Booker T.

En dan waren daar ook ineens cultfenomenen van dertig jaar geleden, Terry Reid en Andy Pratt. Deze laatste bleek geen schim van de jonge Adonis die hij begin jaren zeventig was. Hij klonk als een dronken barpianist en oogde als een verwilderde stadsnomade. Niemand speelde het de afgelopen dagen klaar zichzelf zo voor schut te zetten als deze Andy Pratt.

Hij had een voorbeeld kunnen nemen aan Mary Weiss, ooit zangeres in de Shangri-La’s en door punkband Reigning Sound zover gekregen haar loopbaan na vijfendertig jaar weer op te pikken. Ze bleek bloednerveus, want nooit meer dan vijf liedjes achter elkaar gezongen. Maar haar stem had weinig aan kracht ingeboet.

Weer een ster van weleer die overtuigde, maar waar waren de jonge honden dit jaar? Hoe staat het met de Britse Invasie die hier drie jaar geleden in Austin begon? Ze waren er wel, die Britten, maar behalve Amy Winehouse maakten ze hier weinig indruk.

Het overtuigendst was misschien nog wel het optreden van Damon Albarns (Blur, Gorillaz) met de gelegenheidsband The Good, The Bad & The Queen. De band met onder meer ex-Clash bassist Paul Simonon speelde integraal zijn nieuwe plaat. Mooi, maar de presentatie, met een Albarn die weigerde zich als frontman op te stellen, bleek symptomatisch voor veel nieuwe bands op deze editie van SXSW.

Want als iets de nieuwe lichting gitaarbands (toch het meest voorkomende genre hier) kenmerkte, dan was het wel een gebrek aan werkelijke blikvangers. Niet alleen de Britse bands ontbrak het aan een frontman die tot de verbeelding sprak, ook de Amerikanen ontbeerden charisma. Midlake bijvoorbeeld, maakte zaterdag prachtige muziek, maar je moest er niet naar hoeven kijken.

Maar vreemd genoeg lijken juist de Amerikaanse bands South By Southwest veel minder als springplank naar internationaal succes te zien als de Europese. Volgende week verschijnt hier bijvoorbeeld het nieuwe album van Modest Mouse en band die een Arcade Fire-achtige toekomst wordt toegedicht, maar de band was er niet. Net zo min als Interpol en Wilco die ook belangrijke nieuwe platen op stapel hebben staan.

Zo vielen binnen het aanbod in Austin dit jaar twee categorieën te onderscheiden. Uit de Verenigde Staten kwamen oude (Iggy & The Stooges, Public Enemy, Isaac Hayes) tot zeer oude (Charlie Louvin, Barbara Lynn) Amerikaanse artiesten van groot historisch belang.

En de Europeanen met de Britten voorop stuurden vooral die artiesten die ze veelbelovend achtten. En juist deze categorie bleek minder spraakmakend dan voorgaande jaren.

En de Nederlandse afvaardiging? Die deed het naar behoren. De juiste agenten en platenmaatschappijen waar in Nederland al contact mee was gelegd, waren bij hun showcases aanwezig, zodat niemand voor niks de reis heeft aanvaard. Eén Nederlander werd in elk geval wel geprezen, zij het wat laat: documentairemaker Jeroen Berkvens. Zijn film A Skin Too Few uit 2000, over de enigmatische Nick Drake, kreeg groot applaus en werd door producer Joe Boyd, toch een van de mensen die Drake het best heeft gekend, tijdens een panel over Drakes muzikale erfenis, als briljant bestempeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden