Verzopen in eigen grootheidswaan

The Killers willen groot, heel groot worden. En de eerste stappen daarvoor heeft de band uit Las Vegas al gezet....

Pablo Cabenda

Grammy-nominaties volgden. The Killers associeerden zich met U2, waarvoor ze het voorprogramma deden en met wie ze vrienden werden. Bewonderend keken Brandon Flowers en de zijnen op naar voorganger Bono. Kijk, zó groot wilden ze dus worden. Kennelijk moest het geluid van de band de ambities weerspiegelen.

Want op het tweede, net verschenen album Sam’s Town zijn de hoekige ritmes, analoog aan de wavepop van al die charmante Britse bandjes, weggevaagd door synthesizers als bladblazers, stationair draaiende gitaren en de nog dikker geworden beverige huilzang van Flowers. The Killers hebben hun muziek op de groei gekocht en maken nu glorieus geluid voor stadions.

Live verheffen ze dat tot de derde macht. Vanaf het openingsnummer Sam’s Town is er geen weg terug. De wapens zijn getrokken, de galmknop is op 11 gedraaid. Flowers stapt rond als een dandy in een kek western-achtig vestje. Met zijn nerveus trekkende motoriek lijkt hij meer op een Mr Bean op speed dan op een rock ’n’ roll-heiland – in frappant contrast met de muziek, die zich in het geheel niet bewust lijkt van zijn eigen grootheidswaan. De bandleden klinken nodeloos bruut, alsof ze de inperking binnen de muren van Paradiso niet accepteren.

In de beste gevallen lijdt ergens onder al dat geweld het liedje nog een zieltogend bestaan en sijpelt er iets van de vrolijke pretentieloze pop door. Een nummer als Somebody Told Me, met zijn lekker zeurderige meezingbare refrein, kan iedereen glimlachend aan het dansen krijgen. En Mr Brightside, de andere grote hit, is een van de weinige die er met wat kleerscheuren van afkomen. Maar dat is dan ook het nummer met een sterke hook die door alle ruis heen klinkt.

Als het alleen op imponerende kracht aankomt, leveren alle bandleden tegelijk een bijdrage aan een monsterlijke dynamiek, waardoor uiteindelijk een pulserende, dikke brij ontstaat met een ombestemde kleur. Flowers verzuipt er bijna in en zijn zang wordt vaag en ongearticuleerd. Wat wellicht als bravoure was bedoeld, wordt lelijke bombast en de band doet zijn naam eer aan door zijn meeste liedjes halfdood te beuken.

Pablo Cabenda

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden