‘Verwantschap met country zal blijven’

Ilse de Lange is voor haar nieuwe cd The Great Escape opnieuw in zee gegaan met een Amerikaanse producer. Ze hoopt nog altijd op een doorbraak in de VS....

Je kunt best zeggen, zegt ze zelf, dat de titel een boodschap voor de buitenwacht bevat. Met The Great Escape wil Ilse de Lange duidelijk maken dat ze zich niet laat vastpinnen, dat ze niet wenst te beantwoorden aan het beeld dat zo snel na haar debuut World of Hurt in 1998 wortel schoot: het voormalige schoenverkoopstertje uit Almelo met die onverwacht volwassen weemoedige Nashville-snik in de strot.

Hoor eens, ze is 29 nu, drie albums verder, na een reeks miserabele ervaringen in de business wel wat wijzer, althans dat hoopt ze toch, en eind deze week ligt er maar mooi een nieuwe cd in de schappen - ‘The Great Escape, dat past bij mij’. Of er nog wel het label country op te plakken valt, daar is ze eerlijk gezegd niet mee bezig. Ze was op de voorganger Clean Up ook al tussen de schuttingen van het idioom vandaan geglipt.

Aan een tafeltje in een etablissement in het Park Sonsbeek in haar woonplaats Arnhem zegt ze: ‘Er zullen luisteraars afhaken, er zullen nieuwe bij komen. Belangrijk is dat je er zelf tevreden over bent. Wat dat betreft is het een vrij egoïstisch vak. Maar het is niet anders: dit album is waar ik nu sta.’

Net als voor haar eerdere platen is De Lange in zee gegaan met Amerikanen. Producent was dit keer Pat Leonard die onder anderen heeft gewerkt met Madonna, Roger Waters en Michael Jackson (hij was muzikaal leider van diens Thriller-tour). De opnamen waren in Los Angeles, waar ervaren studiomuzikanten bijdragen leverden. ‘Natuurlijk zijn het fabrieken, maar zolang je als artiest overal bij blijft, kun je wel je stempel zetten. Ik ben er bij gebleven.’

Leonard is met De Lange ook verantwoordelijk voor de composities op The Great Escape. Alles zelf schrijven, dat is nog een brug te ver. ‘Ik kan de melodielijn wel zingen, maar ik mis de technische bagage om daar de juiste akkoorden bij te vinden. Bij mensen van dit kaliber is het gelijk: bàf!’

Al vanaf de eerste ontmoeting, tot stand gekomen na bemiddeling van een wederzijdse kennis, was er chemie, zegt De Lange.

‘Ik dacht: het is even kennismaken, ik sta na vijf minuten weer buiten. Maar hij vroeg: heb je wat te doen vanmiddag? Pff. Toen sloegen de zenuwen bij mij wel toe. Hij speelde wat en dat sloot precies aan bij wat ik wilde. Van die nogal melancholische akkoordenseries, met toevoegingen en dissonanten; ingewikkeld wel, maar zonder dat het ingewikkeld klinkt. We hadden die middag meteen een eerste liedje.’

Geregelde sessies over een tijdbestek van twee jaar mondden uit in twintig liedjes, waarvan er twaalf op de cd belandden. ‘Het moet ook persoonlijk klikken, je legt bij het schrijven wel je ziel op tafel.’

Op The Great Escape verkent De Lange verder de mogelijkheden van haar stem. Ze lispelt de luisteraar in het oor. Haar partijen worden hier en daar gedubbeld. Dan vlijen zich weer lagen toetsen onder de zang. Een enkele keer passeert een gespierde uithaal – zorgvuldig gecontroleerd, dat altijd wel. Gebleven: de in ochtendnevel gesluierde snik. ‘Ja, dat zit er gewoon in, daardoor zal die verwantschap met country wel blijven’.

Is ze met dat brede palet aan stijlen niet te veel allemansvriend aan het worden? Ze is verbaasd. ‘Ik heb juist helemaal niet het gevoel dat ik op veilig speel. Dan had ik gewoon World of Hurt weer moeten kopiëren. Maar ik heb geen formule. Ik denk niet: en nu gaan we effe rocken. Ik let niet op wat hip is. Het gaat zoals het gaat. Maar ik groei, dat voel ik. Er staan enkele klein gehouden nummers op de cd, waarin dan zo’n vette pedalsteel opduikt. Dat soort contrasten, supertof.’

Ook gebleven: de hoop op een doorbraak in Amerika. Zou ze niet beter moeten weten, nadat beloftes over internationale releases nooit zijn nagekomen? Zit daar überhaupt iemand te wachten op een southern belle uit Twente?

Geen misverstand: ‘Ik laat me niet meer meesleuren. Eerst zien, dan geloven. Ik kan nu beter relativeren. Als het niet lukt zal ik heus niet wegkwijnen. Maar het lijkt me zo’n prachtig avontuur. Spelen in het land van mijn helden. Ik geloof nu eenmaal dat er ook buiten Nederland mensen van mijn muziek kunnen houden. Maar ze moeten er wel mee worden geconfronteerd. Nu is er niks. Geen cd, ik heb er nooit opgetreden. Maar iets in me zegt dat ze het in Amerika misschien wel charmant vinden, een meisje uit Holland, Twente. Naast tulpen, molens en drugs ook Ilse. Zoiets. Wie weet.’

De enige zekerheid tot nu toe: de toezegging van haar nieuwe platenmaatschappij dat een release buiten de grens ‘tot de mogelijkheden behoort’ en dat internationale vertegenwoordigers zijn uitgenodigd bij de cd-presentatie donderdag in Paradiso.

Ze heeft er zin in. Het plezier in het uitbrengen van een nieuwe cd is bij tot nu toe haar telkens overschaduwd: World of Hurt en Livin’ on Love verschenen alleen in Nederland, de band viel ruziënd uiteen. Warner Nederland zette haar na Clean Up, tegelijk met andere collega’s, aan de dijk, en er waren financiële perikelen met het management. ‘Ik ben te lang omringd geweest door jaknikkers en vaderfiguren die mij alleen maar wilden beschermen.’ De bozigheid die ze nog etaleerde op Clean Up – ook hier was de titel een signaal – heeft, zo voelt ze dat, plaatsgemaakt voor gedrevenheid. ‘Nee, ik ben nog niet waar ik wezen wil. Goddank niet zeg. Er is nog zoveel te ontdekken.’ Een bluegrassplaat, dat lijkt haar nog wel wat. Weer even ontsnappen aan het verwachtingspatroon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden