Recensie Film

Vervolg op Mama Mia! is weer aanstekelijk, al zijn er nauwelijks genoeg Abba-hits over (drie sterren)

Oké, veel B-kantjes in deze vervolg-Mama Mia!, maar alleen al de decors en kleding verdienen een staande ovatie. Lily James (Donna) kan zingen en die jarenzeventigoutfits staan haar jaloersmakend beeldig.

Musical; Regie Ol Parker; Met Lily James, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan; 116 minuten, in 135 zalen

Was Mamma Mia! tien jaar geleden eigenlijk een góéde film? Het is een vraag die er feitelijk niet toe doet. Een bioscoophit was het, heerlijk kitscherig zomervermaak, een musical met beroemde acteurs die niet in alle gevallen konden zingen, maar wel erg hun best deden. Een aaneenschakeling van scènes, bijeengehouden door aanstekelijk Abba-hits die de film onweerstaanbaar maakten.

Nu is er een vervolg op die musicalverfilming: Mamma Mia!: Here We Go Again. Het speelt zich af op hetzelfde ansichtkaartachtige Griekse eiland als de eerste film: Sofie (Amanda Seyfried) organiseert een openingsfeest voor haar nieuwe hotel, een eerbetoon aan haar overleden moeder Donna (Meryl Streep). Tegelijkertijd is Mamma Mia!: Here We Go Again ook een prequel: in flashback is te zien hoe Donna zwanger raakte van Sofie en waarom drie mannen haar vader zouden kunnen zijn.

Zijn er nog genoeg aanstekelijke Abba-hits om zo’n vervolgfilm te vullen? Nee, maar met wat dubbelingen hier en daar zijn het er wel genoeg om te verdoezelen dat er ook veel B-kantjes bijzitten. Bovendien, zo weet regisseur Ol Parker, is er niets dat de boel zo opfleurt als een knotsgek showballet. Probeer Waterloo met deze vrolijke choreografie maar eens te weerstaan.

De belangrijkste, en leukste rol in Here We Go Again, is weggelegd voor Lily James, die de jonge Donna speelt. Ze kan zingen en de opzichtigste jarenzeventigoutfits staan haar jaloersmakend beeldig – het zijn belangrijke voorwaarden voor de rol. Dat, en alles niet au sérieux nemen. Dit is een campy Griekenland waar de zee dweperig azuurblauw is en de sterrenhemels overduidelijk nep: een sprookjeswereld waarin liefdesverdriet slechts een couplet lang duurt. Alleen al de decors en kleding verdienen een staande ovatie.

Het is (onbedoeld) grappig om te zien hoe het scenario zich in al die luchtigheid soms in bespottelijke bochten moet wringen. Zo gaat Here We Go Again over een vrouw die van drie mannen zwanger zou kunnen zijn, maar pure lust- en/of seksscènes schitteren door afwezigheid. Bovendien lijkt het erop dat een aantal acteurs wat minder tijd wilden vrijmaken voor deze vervolgfilm, waardoor de personages voortdurend aan elkaar moeten verklaren waarom de hoofdrollen van toen – Colin Firth, Meryl Streep, Stellan Skarsgård – nu amper te zien zijn. Daarbij moet het script ook nog aannemelijk maken dat Cher als Sofies oma opeens uit de lucht komt vallen in een overgehypte bijrol. Rekenen of alles klopt qua jaartallen en leeftijden kun je ook maar beter niet doen. Maar goed, wie zo cynisch naar Mamma Mia!: Here We Go Again kijkt, heeft deel één natuurlijk nooit begrepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.