Vertrek Wolfson markeert verzwakking IFFR

De laatste festival-editie van artistiek directeur Rutger Wolfson zit er op. Conclusie: er moet wel iets gebeuren in Rotterdam.

Rutger Wolfson, afkomstig uit de museumwereld, was zeven jaar artistiek directeur van het IFFR.Beeld anp

'Fuck you!' riep de man uit het publiek, om vervolgens de filmzaal uit te stormen. Daar was te zien hoe een peloton nazi's afrekende met onschuldige dorpsbewoners, inclusief baby. Het underground-drieluik German Angst, dat in wereldpremière ging op het IFFR, bleek ongeschikt voor de tere ziel. Dat is het risico, voor wie afdaalt tot de krochten van het Rotterdamse festival. En ook de lol. Hier heersen filmmakers die er niet op uit zijn zomaar te bekoren.

De 44ste editie ging over het hier en nu, verkondigde afzwaaiend directeur Rutger Wolfson bij de aftrap. Dat hier en nu werd geordend in deelprogramma's, over de 24-uurs informatiemaatschappij, het (nieuwe) surrealisme, de toestand van het feminisme en moderne propaganda.

Nu zijn er áltijd wel wat nieuwe surrealistische, propagandistische of feministische films bijeen te vatten, maar zo'n bundeling geeft grip op het filmaanbod. En tussen de geselecteerde films zat veel moois; je moet als bezoeker in Rotterdam heel slecht kiezen wil je niks bijzonders zien.

Prominente filmmakers strikken

Een van de voornaamste filmmakers onder de aangekondigde gasten, Abderrahmane Sissako, moest zijn komst om persoonlijke reden afzeggen. De filmmaker uit Mauritanië is genomineerd voor een Oscar met zijn jihaddrama Timbuktu, dat ook hoog gewaardeerd werd door het Rotterdamse publiek. Er waren weer gasten zat deze editie, waaronder tal van interessante filmmakers, maar de notie dat het Rotterdam de laatste jaren niet meezit bij het strikken van die net wat prominentere filmmakers, blijft zeuren. Rotterdam slaagde er wederom wél in een waardige, hier zo goed als onbekende gast te presenteren : de Zuid-Koreaan Jang Jin, die in eigen land als mainstream geldt, maar enkele opvallend subversieve en amusante films meebracht.

Het totale filmprogramma oogde deze editie beknopter, of in elk geval overzichtelijker ingericht. Films die nog in de gewone Nederlandse bioscoop verschijnen, werden geordend in een apart perkje. Handig voor de cinefiel die zulke titels later oppikt, en ook voor de bezoeker die wat - relatieve - zekerheden wil inbouwen in zijn of haar filmmenu.

Prijzen IFFR

Hivos Tiger Awards:

Vanishing Point (Jakrawal Nilthamrong, Thailand)

La obra del siglo (Carlos M. Quintela, Cuba)

Videophilia (Juan Daniel F. Molero, Peru)

IFFR Publieksprijs:

The Dark Horse (James Napier Robertson, Nieuw-Zeeland)

Prijs internationale filmkritiek:

Battles (Isabelle Tollenaere, België)

Prijs Nederlandse filmkritiek:

Key House Mirror (Michael Noer, Denemarken)

Hivos Tiger Award

De Hivos Tiger Award Competitie was matig tot zwak bezet; hard zoeken naar die beginnende filmmaker die het predicaat 'veelbelovend' kon torsen. De jury verdeelde de drie awards over de meer artistieke en weerbarstige films uit de selectie, van filmmakers uit Cuba, Peru en Thailand. La obra del siglo was de mooiste: over drie generaties wegkwijnende mannen, levend in een wegrottende dorp naast een kernreactor, die nooit in gebruik is genomen. Uit het Thaise Vanishing Point imponeerde bovenal de eerste twintig minuten, waarin de kijker getuige is van een zonderlinge misdaadreconstructie op het platteland, met gebruik van een kolossale teddybeer als surrogaatslachtoffer. De derde winnaar, Videophilia,betreft een nogal geforceerd extreem portret van de internetgeneratie te Peru, met amateurporno en een computervirus dat het filmdoek zo nu en dan overneemt. Elk van de winnaars kwam tot stand met hulp van het Hubert Bals Fonds, die nog altijd goed functionerende levensader van het festival.

Beeld uit Vanishing Point.Beeld International Film Festival Rotterdam
Scène uit VideophiliaBeeld International Film Festival Rotterdam

Wolfson vertrekt

Wolfson, die uit de museumwereld kwam, had tijdens zijn zevenjarig directeurschap veel aandacht voor de wijze waarop film uit de bioscoop migreert, bijvoorbeeld naar kleinere schermen. Dat was interessant, soms. Maar zijn vertrek markeert ook een verzwakking: binnen de filmwereld staat het festival ondertussen als minder toonaangevend te boek, minder geschikt ook voor een wereldpremière met impact.

Dit mag ten dele verklaard worden door een snel veranderende filmwereld, maar het IFFR is toe aan een directeur die films en filmers centraal plaatst, de sponsors zo nu en dan aan de kant duwt, en de positie binnen de internationale festivalsubtop verstevigt. Of het moet accepteren dat het terrein verliest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden