PoëzieGoed&Slecht

Versjes over zon, zee en liefde, wie kan daartegen zijn? Nou...

Eenvoudig dichten is een kunst, ziet Arjan Peters, als hij Maurice Carême en Jack Poels leest.

Beeld Getty, bewerking Studio V

Kleine versjes over zon, zee en liefde, wie kan daartegen zijn? Ik. Lieve zachte woordjes over het heerlijke bestaan? Opdonderen. De Waalse dichter Maurice Carême (1899-1978) liet in Anderlecht een landhuis bouwen, dat nu het museum Maurice Carême herbergt. Uit zijn tachtig verzenbundels plukte het vertalersduo Isabelle Bambust en Willy Martin er een aantal voor de bloemlezing De zomer ligt zoals een vrouw (Uitgeverij P; € 21).

Hij keek naar de wereld met de ogen van een kind, zeggen ze. O ja? Dit is ‘De school’:

De school was waar voor ons de wereld,
De school was waar de tijd begon.
Binnen, zongen wij met zovelen;
Buiten, vlogen zoveel duiven rond.

(…)

Bloemen groeiden er langs de ramen
Zoals je dat nergens meer ziet,
En, op de speelplaats waar we samen
Speelden, was ’t of de zon in spiegels viel

Onzin. School, dat was uren opgesloten zitten, samen vals zingen en de vogels buiten benijden. Het speelkwartier bestond uit voetballen en vechten. Ik geloof Carême niet. Hij dicht ook over een papegaai: ‘Et si je crie:/ ‘Bonjour, Coco!’/ Il répond: ‘Oui,/ Cocorico!’, en dat wordt in de vertaling:

En groet ik hem
Met: ‘Dag, Coco!’
Antwoordt hij snel:
‘Insgelijks, zo!’

In het Nederlands vergeet de papegaai te papegaaien. De vertalers zijn al net zulke fröbelaars als de dichter zelf.

Op zijn mooie cd Blauwe Vear zingt Jack Poels (1957) uit America ook over een herinnering aan school (Snowstar Records; € 18,99):

’T proefwerk, ingeleverd
kreeg ’t terug, ’n roeie streep
chaufeur, met ien f geschreve
iederien keek, de juf die reep

vur merge, strafwerk make
schrief chauffeur, honderd kier
zon verdween, achter hoege rame
dit waas iens, mar noeit ni mier

daags d’r noa, de ierste les
mien schrift, toen zaag ik pas
honderd chaufeurs, met mar ien f
’t woord stil, in de klas

ineens toen ging ’t vanzelf
ineens haj ik ’t gezeen
d’r pees, precies op de helft
nog ’n f, d’r tussein

nou ik heer dor ’t durp rij
met ien hand an ’t steur
op de hook wir de schoel zij
nog steeds dezelfde chaufeur
chaufeur, chaufeur

Hij is weer, of nog steeds, de schooljongen die hardnekkig chaufeur bleef spellen, ook in zijn strafwerk, terwijl buiten de zon van schaamte wegzakte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden