Verrukkelijke Bob Dylan is helemaal wars van routine

muziek Zou het dan toch het dagje rust zijn geweest dat Bob Dylan zichzelf had gegund voordat zijn Europese tournee hem twee dagen naar de Amsterdamse Music Hall zou voeren?...

Gijsbert Kamer.

Begeleid door een prima stel rockers, werkte Dylan een setlist af die niet eens zo heel veel verschilde van wat hij eerder al in Scandinavië, Duitsland en België had laten horen. Ook in Amsterdam begon hij vier liedjes op de elektrische gitaar om vervolgens over te schakelen op elektrisch orgel, kwamen er vijf liedjes van zijn meest recente album Modern Times voorbij, en selecteerde hij eromheen een dozijn liedjes uit zijn immense oeuvre.

Maar door de manier waarop hij van zijn aloude It’s allright, ma (I’m only bleeding) een slepende talking blues maakte waarin ieder woord een nieuwe lading kreeg, brak hij met

de routinematigheid die de laatste jaren toch aan Dylan-concerten begon te kleven.

Prettig ook ineens een bijna vergeten liedje als Under the red sky voorbij te horen komen, op een moment dat Dylans band zich in Highway 61 revisited al hadden bewezen als een heerlijk gruizige pubrockband.

Dylan’s orgelklanken neigden aanvankelijk iets te veel naar ranzige kermismuziek, maar naarmate de set vorderde en hij tegen het einde een zeer fraai Nettie Moore inzette, was ook dat hem vergeven.

Geestig ook hoe hij zich bijna verslikte in zijn mondharmonica in Like a rolling stone, twijfelend of hij nu moest blazen of zingen. En dat na al die jaren. Nee, van routine was geen sprake. Verrukkelijk optreden van een nog altijd met niemand vergelijkbare grootheid in de popmuziek.

Gijsbert Kamer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden