Recensie Verleiders Female

Verleiders Female wordt niet meer dan een vrolijke vergaarbak van vrouwendingetjes ★★☆☆☆

Stephanie Louwrier in De Verleiders Female. Beeld Raymond van Olphen

Met de zelfspot zit het wel goed. Ook vrouwen moeten het ontgelden in De Verleiders Female, de nieuw aflevering in de succesvolle theaterreeks. Dit keer met vijf vrouwelijke spelers, en niet over vastgoedfraude of Big Pharma, maar over feminisme. Actrice Stephanie Louwrier krijgt het woord niet eens uit haar strot: ‘Femini... feminerrgh... bleh!’ Al snel staan de vijf lekker te schmieren over ‘parttimeteven’, ‘zorgzeugen’ en ‘carrièremultimutsen-met-een-hobby’. Dat doen ze vermomd als een stelletje bikkelharde boardroombitches, waarmee meteen de verschillende interpretaties van feminisme zijn aangestipt. Louwrier, met kakstem: ‘Ja, ik heb ook wel... hoe heet dat nou? O ja, moedergevoelens. Maar die kun je gewoon outsourcen!’

Vooropgesteld: De Verleiders Female is een prima idee (en een slimme franchise). De oorspronkelijke Verleiders (o.a. George van Houts en Tom de Ket) hebben goed aangevoeld dat dit de tijd is van #MeToo, de loonkloof, de babyboete en al wat scheef zit in de man-vrouwverhouding. Je kunt je afvragen of ze dat onderwerp niet zelf hadden moeten aanpakken, maar ze wilden niet ‘namens de vrouwen spreken’. Dus komen nu de vrouwen aan het woord, over vrouwenzaken. Die formule wringt.

In de voorstelling vinken Gusta Geleijnse, Jelka van Houten, Louwrier, Susan Visser en Eva Marie de Waal een checklist van relevante vrouwenthema’s af. Ongelijkheid in de zorg, check. Male gaze in de media, check. Ze doen dat met vaart en schwung, en toveren bovendien tamelijk schokkende cijfers en statistieken tevoorschijn. Komische hoogtepunten zijn de bizarre clitorisquiz en een lange, buitenissige solo van Louwrier die als bête blonde beautyvlogger doceert over de Bechdel-test (zoek maar even op), terwijl ze – ‘Oh my God!’ – ondertussen zelf aan alle seksistische clichés voldoet. Die ambivalentie is geestig en verwarrend, en voegt een theatraliteit toe die verder node wordt gemist. 

Clitorisquiz in De Verleiders Female. Beeld Raymond van Olphen

Grootste weeffout van de avond: dit zijn stuk voor stuk onderwerpen die een eigen, avondvullende voorstelling hadden verdiend. Waarom is er niet één gekozen en van alle kanten theatraal uitgeplozen, zoals ook gebeurt bij reguliere Verleiders-producties? Door alle onderwerpen op een hoop te vegen, verdampt de impact en resteert een vrolijke vergaarbak van vrouwendingetjes. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Soms valt best te genieten van de vrouwelijke Verleiders. In een terugkerende scène over vijf mannen in een clandestiene mancave die steeds verder worden gemarginaliseerd door het matriarchaat weten ze oprecht erbarmen te wekken. Grootste troef is steeds het duivelse talent van Louwrier, die als een losgeslagen stuiterbal elke scène optilt.

Maar het is (nog) niet genoeg. Ik stel voor dat het vijftal zelfstandig doorgaat met een theaterreeks over thema’s die niet per se ‘vrouwelijk’ zijn, maar genderneutraal, zoals nepnieuws of de klimaatcrisis. En dan zie ik van de mannelijke Verleiders graag nog een eerlijke eigen editie over seksisme, machtsongelijkheid en toxic masculinity.

De Verleiders Female

Theater

★★☆☆☆

Door Bos Theaterproducties. Regie Tom de Ket

6/11, DeLaMar Theater, Amsterdam 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden