tv-recensiefrank heinen

Verkiezingsavond op tv: veel interesse voor een hoop desinteresse

null Beeld

Verkiezingsavonden lijken in zoverre op grote rampen dat in beide gevallen alles in het werk wordt gesteld om er zo uitvoerig mogelijk verslag van te doen. Vooraf was al aangekondigd dat het feest van de democratie ditmaal vermoedelijk geen eindtijd zou kennen: iets met stemformulieren, coronamaatregelen en een bonsaiwoud aan kleine partijen.

De NOS begon opgewekt: Rob Trip daalde voornaam een roltrap af, als een shoppende sjeik, Malou ‘#Schermalou’ Petter maakte wat inleidende swipebewegingen rond het uitslagenscherm, Albert Bos stond in de vergaderzaal van de Tweede Kamer met een soort 3D-Tetris waarmee hij gekleurde poppetjes op de zetels liet kletteren, elke NOS-medewerker met een microfoonhengelvergunning stond ergens in het land en er was een klok die aftelde richting de eerste exitpoll. Het ademde de sfeer van een avondje The Voice. Alleen Martijn Krabbé ontbrak, om de avond op gang te knallen met een galmend ‘Leeeeet’s geeeeet readyyyyy toooo rumble!’

Uitslagenavond Beeld NOS
UitslagenavondBeeld NOS

Na de exitpoll was er tijd om te duiden. Urenlang. De vaste Haagse hoofden kwamen voorbij, aangevuld door een bataljon aan wetenschappers, die onvermoeibaar het onverklaarbare verklaarden en het verklaarbare in het licht van algehele onvoorspelbaarheid zetten. Het formeren van de volgende coalitie nam zo weinig tijd in beslag dat er gelegenheid was om te schakelen met station Zwolle, waar verslaggever Edwin van den Berg stond. Met een hengel, en drie kleumende jongens, die in een soort heksenkring om de NOS-camera heen stonden.

‘Vandaag gestemd, want: belangrijk’, stelde Van den Berg een vraag zonder vraagteken.

‘Mwah’, haalde ene Jesper zijn schouders op. Mogelijk hadden we hier te maken met een jongere die het verkiezingsfeest zo hevig had gevierd dat hij nu lamgeslagen op het perron stond uit te dampen, maar het leek toch meer op desinteresse in een winterjas. Jesper stelde vast dat hij hoopte dat nu eens de stem van de Nederlanders gehoord zou worden, ‘in plaats van die van het kabinet’. Daarna verdween hij, in een wolk van wijsheid, richting Hoogeveen.

Wat wil de kiezer? Vooral een hoop niet. Volkswil leek volksonwil. Er volgden Zoom-gesprekken met een jonge FvD-stemmer, een melkgeitenhouder en Sabine Tebbens, die in vijf zinnen de uitslag scherper en welsprekender analyseerde dan alle duiders in de studio. Ze was de uitzondering op de regel.

Ook was er ruim baan voor de niet-stemmer, die toch even zijn stem wilde laten horen. Albert had sinds de toeslagenaffaire de moed opgegeven, en Mustafa (van cafetaria Dolfijn) hoefde de uitslagen niet eens te horen: ‘Het is wel makkelijk gezegd van het boeit me niet, maar het boeit me eigenlijk wel.’ In de zinnen die volgden sprak hij die interne tegenspraak nog een paar keer tegen.

Het was bijna twee uur. De uitzending hield op, maar het eind was nog niet in zicht. De conclusie dat veel mensen zich niet zo veel van veel andere mensen aantrekken (en andersom) kon vast worden getrokken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden