Verfklodders in concertzaal

AAA * * *..

AMSTERDAM Actueel, Avontuurlijk, Aangrijpend: met de vernieuwde A-serie, nu triple A geworden, pakt het Koninklijk Concertgebouworkest (KCO) dit seizoen uit. AAA wil in samenwerking met Amsterdamse kunstinstellingen dwarsverbanden tussen moderne, eigentijdse muziek en andere kunsten blootleggen.

Elke keer staat een ander thema centraal. De veelzijdige formule is: behalve een KCO-concert gepresenteerd door de algemeen directeur Jan Raes bevat AAA een ‘confronterend’ interdisciplinair vrijdagmiddagprogramma met lezingen en debatten, een kamermuziekconcert en (swingende?) nazitten.

Het donderdagconcert in het Amsterdamse Concertgebouw werd muzikaal gezien een bonte avond. Composities van Alexander Skjrabin en Maurice Ravel als meesters van de kleur stonden naast nieuwe werken van de Nederlander Klaas de Vries (1944) en de steeds populairder wordende Fransman Tristan Murail (1947). De Franse pianist Pierre-Laurent Aimard, die vanavond optreedt voor AAA in de Kleine Zaal, voegde zich bij het KCO als solist.

De grootste attractie was de Brit Norman Perryman die live schilderde op Skjrabins Le poème de l’extase, door Raes bestempeld als ‘orgie van klank’. Geprojecteerd op een groot scherm boven het orkest pakte Perryman het element kleur aan: door subtiele, vloeiende overgangen tussen verschillende schildertafels ontstond een aangename afwisseling tussen pasteltinten, vervagende vormen en zich verdikkende klodders.

Spannend was dat de live geschilderde beelden botsten én samensmolten met de muziek. De Engelse dirigent George Benjamin liet het KCO heen en weer schommelen tussen goedaardig, geheimzinnig en gewelddadig explosief. Tot een extatisch feest kwam het geheel niet. Wel tot een interessante wisselwerking, waarin bijvoorbeeld een paniekgevoel door gierende trompetten en gillende violen werd tegengesproken door zachte streken.

Jammer dat pas aan het einde van de avond klank en kleur bij elkaar kwamen. Voor die tijd leek er weinig verschil met een ander concert. Enkele minpuntjes, zoals langdurige changementen op het podium en een tikkeltje belegen presentatie, bevorderden de soepelheid niet.

Murails Terre d’ombre dat voor het eerst in Nederland klonk, bleef hangen in een fletse laag van geluid. De dirigent Benjamin zette Ravels Pianoconcert voor de linkerhand dik aan. Op een paar adembenemende momenten van de solist Aimard na, kreeg de uitvoering weinig sprankeling.

De Vries’ Eclips, voorafgegaan door Vers la flamme voor piano solo van Skrjabin, sloot meer aan bij een avontuurlijk bedoeld concert. De combinatie actueel (De Vries) en aangrijpend (Skrjabin) zorgde voor opfleuring. Nu het avontuur nog.

Lonneke Regter

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden