INTERVIEW

Verfilming van een balletsprookje

20 is ze pas, maar het levensverhaal van Michaela DePrince is zo spectaculair dat gisteren de filmrechten ervan zijn verkocht.

Beeld Robin de Puy

'Ik hoop maar dat ze mijn levensverhaal niet te dramatisch maken', zegt Michaela DePrince (20) nuchter. 'Dat ze geen dingen verdraaien of iets toevoegen wat niet waar is.' De jonge Amerikaanse schuift aan tafel in een wollige rode jumpsuit. Dat laatste mag je letterlijk nemen: ze komt rechtstreeks uit een repetitie van La Dame aux Camélias, het ballet van John Neumaier, dat op 10 april in première gaat bij Het Nationale Ballet.

Sinds enkele dagen weet de in Sierra Leone geboren ballerina dat haar levensverhaal zeer waarschijnlijk verfilmd zal worden door MGM. Wat zou een scenarioschrijver eigenlijk kunnen toevoegen aan een verhaal dat zich laat samenvatten als: van Afrikaanse oorlogswees tot sterballerina? 'Je weet het nooit, maar ik laat dat met een gerust hart over aan mijn moeder, die ook mijn manager is. Zij schrijft mee. Het scenario wordt mede gebaseerd op de nog ongepubliceerde memoires van mijn moeder.' Ze zegt super excited te zijn over hoe een mogelijke verfilming uitpakt, maar het nieuws over de filmrechten was nauwelijks verrassend. 'Moeder onderhandelde al een paar maanden over die rechten. Het was spannend wie het zou worden: Warner Bros, MGM of een andere filmmaatschappij.'

Dansend bij Het Nationale Ballet.Beeld Angela Sterling

Autobiografie

Niet lang na het verschijnen van haar autobiografie Taking Flight, die ze samen met haar adoptiemoeder Elaine DePrince schreef, stond Hollywood op de stoep. Michaela had er nauwelijks bij stilgestaan. 'Nee, ik dacht niet aan een film. Het boek werd hier in Amsterdam gepresenteerd, op 13 september vorig jaar. Een mooie datum, want het was op de dag af vijftien jaar geleden dat ik mijn eerste balletles kreeg. Daarna ben ik gewoon weer aan het werk gegaan.'

Sinds die eerste balletles werkt ze keihard aan wat een sprookjesscenario zou worden, inclusief boze stiefmoeders en elementen uit Het Lelijke Eendje. Geboren als Mabinty Bangura tijdens de burgeroorlog in Sierra Leone, werd Michaela wees op 3-jarige leeftijd. Een oom dumpte haar in een weeshuis waar ze werd behandeld als een 'duivelskind', vanwege een huidziekte die witte vlekjes in haar hals achterliet. Over die periode vertelde ze eerder in de Volkskrant: 'Ik kreeg eigenlijk niks. De aunties - het personeel van het weeshuis, red. - sloegen me vaak, en vlochten mijn haar extra strak; ze wilden me pijn doen omdat ik een duivelskind was. Dat zat in hun hoofd. Mensen kunnen zo blind zijn. Niemand wilde me hebben, vertelden ze me.' Haar houvast in die tijd was een pagina uit een tijdschrift met een foto van een westerse ballerina. Ze hield het stuk papier - haar 'engel' - verstopt in haar onderbroek, bang dat de aunties het zouden vinden.

Adoptieouders

Het Amerikaanse echtpaar dat haar vriendinnetje Mia wilde adopteren, besloot ook Mabinty mee te nemen. In de VS keek ze meer dan 150 keer naar een video van De Notenkraker, ging op ballet en slaagde erin toegelaten te worden tot een prestigieuze balletacademie.

'Ik focuste altijd op wat ik wilde', zegt ze nu. 'Maar het ging de eerste jaren erg langzaam. Dankzij de ondersteuning van mijn adoptieouders heb ik zo ver kunnen komen.' In 2013 begon ze bij de Junior Company van Het Nationale Ballet, maar niet dan nadat ze in de Verenigde Staten was afgewezen voor een rol in De Notenkraker, omdat het Amerikaanse publiek 'nog niet toe zou zijn aan een zwarte ballerina'.

Michaela DePrinceBeeld Robin de Puy

Flitscarrière

Zelfs Hollywood zou niet hebben kunnen verzinnen dat DePrince als een speer naar de top zou schieten. 2013: aangenomen bij de Junior Company van Het Nationale Ballet. 2014: naar het hoofdgezelschap als elévè, beginneling. 2015: 'coryfee' bij Het Nationale Ballet, waarmee ze de gebruikelijke carrièrestap in het corps de ballet oversloeg. 'Toen ik jonger was, ging alles heel langzaam, maar nu is het makkelijker to move on.'

'Makkelijk' is misschien het juiste woord niet; haar telefoon rinkelt. 'Sorry, deze moet ik opnemen.' Er is iemand uitgevallen in de repetitie voor het ballet A Million Kisses to my Skin van David Dawson, dat in mei in première gaat.

Hoofdrol

Voor de belangrijkste vraag is geen tijd meer. Michaela wordt plotseling verwacht in de repetitie. Op de noten van Bach springt ze vijf minuten later gracieus en schijnbaar gewichtloos door de studio in het Amsterdamse Muziekgebouw.

Ze heeft namen genoemd van mogelijke regisseurs. 'Die van Fifty Shades of Grey.' (Sam Taylor Johnson, red.) 'En die van Breaking Bad, Michelle nog iets. (Michelle Maclaren, red.)'

Maar welke jonge zwarte danseres kan in hemelsnaam haar rol spelen in de film? In een korte repetitiepauze mailt ze: 'Ik ga zelf niet in de film spelen. Ik haat het om mezelf te zien dansen, maar waarschijnlijk zitten alle dansers zo in elkaar. Misschien iemand die nu nog onbekend is?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden