Vera Mann redt de voorstelling Hartsvrienden

Vera Mann is reddende engel in voorstelling met gebreken.

Guido Spek en Jim Bakkum. Beeld Roy Beusker

Mevrouw Jansen, die bij een rijke dame schoonmaakt, heeft een stapel kinderen. Vlak voordat haar man er met een fris jong ding vandoor ging, heeft hij nog eenmaal toegeslagen. Zij denkt dat ze dat ook nog wel aankan, totdat het een tweeling blijkt te zijn. Haar kinderloze werkgeefster smeekt of zij een van de jongens mag overnemen. De twee (Guido Spek en Jim Bakkum) groeien op in totaal verschillend milieus, maar worden door toeval toch vrienden, hartsvrienden zelfs. Dan verschijnt trouble in paradise.

Bloodbrothers (1983) is een wereldwijde megahit, die voor de derde keer in Nederland wordt opgevoerd, nu in vertaling van Jeremy Baker die van de titel Hartsvrienden heeft gemaakt.

Daniël Cohen was in 1998 zo slim om het voor de Joop van den Ende-productie gewoon bij Bloodbrothers te laten. Daar zit namelijk de meeste dreiging in. En die dreiging heb je nodig, want de legende zegt dat tweelingen die worden gescheiden, moeten sterven als ze de waarheid horen.

Te lollig

In de tekstloze ouverture voelen we nog wel gevaar als alle spelers in een kaal decor peinzend aan het neuriën zijn. Maar het wordt al snel te lollig. De kinderen rennen als gekke bekken trekkende imbecielen over het podium. En de suspense wordt definitief de kop ingedrukt door de verteller, die wat moraalflarden in de scènes moet spuiten. Het is fris om daar de rapper Yes-R voor te nemen. Maar hij brengt zijn teksten nogal nep-stoer en daardoor wordt het meer lachwekkend dan beklemmend.

Ondanks die gebreken blijft de voorstelling de moeite waard en dat is te danken aan wat choreografische vondsten en de momenten dat Jim Bakkum de gelegenheid krijgt om te laten zien dat hij kan acteren en zingen. Maar de echte reddende engel is Vera Mann die in alle fasen uitblinkt: als vertwijfelde schoonmaakster die een van haar kinderen weggeeft, als relaxte huisvrouw die het toch weet te rooien met al dat opgroeiende spul, en als doodsbange moeder die haar beide kinderen voor haar ogen ziet sterven.

Russel is nogal zuinig geweest met de muziek (er zijn eigenlijk maar twee eindeloos herhaalde nummers met wat vulstukken), maar Vera Mann werkt zich daar fantastisch doorheen. De sterren zijn voor haar.

Vera Mann. Op de achtergrond Yes-R. Beeld Roy Beusker
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden