albumrecensieRough and Rowdy Ways

Velen hadden Bob Dylan afgeschreven, maar Rough and Rowdy Ways is een meesterwerk ★★★★★

Dylan is goed bij stem, de arrangementen klinken verzorgd en de zeggingskracht is groot. 

De voortekenen waren goed. De drie nieuwe nummers die Bob Dylan sinds maart van dit jaar uitbracht, behoorden tot het beste dat de 79-jarige liedjeszanger de laatste decennia heeft uitgebracht.

Het epische, zeventien minuten durende Murder Most Foul, het al even mooi gearrangeerde I Contain Multitudes en de trage blues False Prophet lieten al een Dylan horen die erg goed bij stem was, en ook de arrangementen klonken verzorgder dan op recente albums met eigen werk als Together Through Life (2009) en Tempest (2012).

Bij die platen kreeg je het – overigens niet onaangename – gevoel dat Dylan met zijn band gewoon even lekker aan het spelen was. Maar in Murder Most Foul is het juist de zorgvuldige combinatie van harmonium en dwarrelende pianonoten waardoor je het eindeloos durende nummer zonder moeite uitzit.

Rough and Rowdy Ways, Dylans 39ste studioalbum, is een dubbelaar, waarbij Murder Most Foul een eigen cd heeft. Het had makkelijk bij de negen andere liedjes op de eerste cd gekund, maar blijkbaar vond Dylan dat het nummer los stond van de rest.

Niet qua geluid en zeggingskracht. Hoe bijzonder Dylans eerste Amerikaanse nummer-1-hit ook na maanden nog klinkt, de andere liedjes doen er nauwelijks voor onder. Het tedere liefdesliedje I’ve Made Up My Mind to Give Myself to You, de sinistere blues Crossing the Rubicon en het negen minuten durende door accordeon gedragen Key West (Philospher Pirate) komen meteen keihard binnen.

De nummers zijn traag, de woorddichtheid is groter dan ooit en de muziek lijkt volledig in dienst te staan van Dylans teksten, die mysterieus, geestig, onheilspellend en beter doordacht lijken dan de woordenstromen op zijn recente albums.

Dylans van Walt Whitman geleende regel ‘I contain multitudes’ aan het begin van het album, maakt hij waar. Hij bevat vele gedaanten. De namen die hij dan noemt, Anne Frank, Indiana Jones en ‘bad boys’ de Rolling Stones lijken lukraak gekozen, maar de koppeling van ernst aan pulp, de combinatie van hogere met lagere cultuur houdt hij het hele album, waarop hij meer aan name-dropping doet dan ooit, moeiteloos vast.

Van film A Nightmare on Elm Street is het niet ver naar Kalliope, muze van de poëzie. Heerlijk hoe Dylans protagonist als Victor Frankenstein in My Own Version Of You zijn ideale mens boetseert, die onder meer piano moet spelen als Leon Russell.

Bij iedere beluistering vallen weer andere regels op. ‘I’ve already overlived my life by far’, bekent hij in Mother Of Muses. ‘Black rider, you’ve been on the job too long’, horen we elders.

Inderdaad, velen hadden Bob Dylan wel afgeschreven na zijn drie albums vol Sinatra-liedjes die aan Rough and Rowdy Ways vooraf gingen. Maar zoals de twee platen met traditionals die hij begin jaren negentig uitbracht hem toen naar nieuwe artistieke pieken voerden (Time Out Of Mind, 1997), zo hebben zijn crooneralbums hem nu tot nieuwe muzikale en vocale inzichten geleid, die resulteerden in wat gerust een meesterwerk mag worden genoemd.

Bob Dylan

Rough And Rowdy Ways

Pop

★★★★★

Columbia/Sony Music

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden