Vele hemels boven de zevende vervalt in tegelwijsheden, ondanks het fijne spel van Brit van Hoof

Film (drama) - Jan Matthys

Het scenario van Vele hemels boven de zevende verliest het karakter van de roman en vervalt in tegelwijsheden. De pijn is wel mooi zichtbaar in het fijne spel van Brit Van Hoof.

'Waar het boek al die personages als ik-persoon opvoerde, in eigen hoofdstukjes, wordt de film op een enkel moment na niet subjectief verteld.'

Zegt het meisje van 13 tegen haar opa, na afloop van een crematie: 'De kunst van het leven is volgens mij niet te rap content te zijn met wat ge hebt, want hoe kan het anders ooit beter worden?'

Wie accepteert dat uiteenlopende personages in Vele hemels boven de zevende soms beginnen te spreken in de geschaafde, therapeutische volzinnen van Griet Op de Beeck, kan toe met de verfilming van haar debuutroman. De Vlaamse schreef zelf het scenario naar haar bestseller over vijf vervlochten levens: dat van de eenzame dertiger Eva, Eva's onfortuinlijk gehuwde zus Elsie, hun gedeprimeerde vader Jos, diens op school gepeste kleindochter, plus de op Elsie verliefde schilder Casper.

Vele hemels boven de zevende
Drama
Regie: Jan Matthys
Met: Brit Van Hoof, Sara de Roo, Herman Gilis, Viviane de Muynck, Koen De Graeve, Nell Cattrysse
119 min., in 37 zalen.

Onvoldoende op het spel

Eva trekt de verkeerde mannen aan, is onder invloed van haar neerslachtige vader en vormt geen partij voor haar koeionerende moeder, een angstaanjagende Viviane de Muynck. Jan Matthys is een kundig regisseur, getraind in televisiedrama (onder meer In Vlaamse velden en de BBC-serie Shetland), maar kampt in zijn speelfilmdebuut met de nodige scènes waarin onvoldoende op het spel staat. De rampzalige internetdate van Eva schreeuwt mislukking, meteen al. Dat is flauw. En als zus Elsie tegen haar schilder zegt, 'we mogen niet kussen', trapt de film vol op het driestuivereffect: daar gaan ze, hoor.

Waar het boek al die personages als ik-persoon opvoerde, in eigen hoofdstukjes, wordt de film op een enkel moment na niet subjectief verteld. Op zich een logische ingreep van Op de Beeck, maar zo verliest haar scenario veel van het introspectieve karakter dat zo bepalend was voor de roman. De plot van Vele hemels boven de zevende stelde nooit veel voor: het leven zit tegen, maar soms ook even mee, of toch weer niet. En op driekwart van film zeggen de personages elkaar eens goed de waarheid, waarop Op de Beeck de suïcidedreun uitdeelt die eenieder voelt aankomen.

Een portret van schrijver Griet op de Beeck. Beeld anp

Tegelwijsheid

Dat de pijn desondanks doorwerkt, ook in de film, zit 'm vooral in het fijne spel van actrice Brit Van Hoof. Die is weliswaar veel knapper dan de beschrijvingen van haar personage Eva in de roman suggereren, zoals dat gaat bij de transformatie naar film, maar toch geschikt: ze legt een wereld vol ingecalculeerd verdriet in haar permanente glimlach. Zonde dat Op de Beeck ook die suggestie in tegelwijsheid beklinkt, hier middels de mond van Eva's therapeut: 'Het zijn degenen die altijd lachen over wie we ons de grootste zorgen moeten maken' - ja, dat zagen we al.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.