Veel praten over allochtonenliefde, maar geen passie

Surinaams meisje over jongens: 'Het zijn allemaal honden. En als je een goeie vindt, raak je 'm toch weer kwijt omdat je dénkt dat het een hond is.'..

Surinaamse jongen over meisjes: 'Ik bekijk ze, ik keur ze; zijn ze goed, dan gaan ze mee naar de slagerij waar ze worden geslacht. En daarna wil ik weer een ander stukkie vlees.'

Mooi onderwerp, allochtonenliefde. Mooi genoeg voor acht documentaires van een halfuur, vonden ze bij de NPS, en regisseur Job Pannekoek stelde ze samen. Stappen heet de serie, De regels van versieren in multicultureel Nederland.

Pannekoek koos ervoor de liefdeswetten per nationaliteit te behandelen: eerst een gezin Nederlandse Turken in een nieuwbouwwijk te Helmond, dan twee Chinese broers en hun moeder in Schiedam, dan de Surinamers, dan twee Molukse vriendinnen. De keuze alles apart te behandelen is logisch maar ook jammer, want het maakt de contrasten minder scherp.

Het contrast bijvoorbeeld tussen de verlegen Chinees Atum Zhou (aflevering 2) en de losbandige Vanessa uit Suriname (aflevering 3). Zhou doet verwoede pogingen een serieus meisje te vinden, vooral omdat zijn moeder dat wil ('Meisjes uit de disco zijn slecht', zegt zij). Vanessa zet een piercing in haar tong en lult vrijuit met haar moeder over mannen ('Trouwen? Zonde van je geld', zegt zij).

Voor wie de eerste vier afleveringen achter elkaar bekijkt, ontstaat een aardige zedenschets van liefde in Allochtonië. Over Molukse meisjes uit Bovensmilde die volgens eeuwenoude pelawetten geen verkering mogen met een jongen van eiland A omdat ze zelf van eiland B komen. Over de stoere Chinees Lesho die geen Nederlandse vriendin wil 'omdat ze te lang zijn'.

Maar meer dan een schets is het niet. Pannekoek behandelt het thema wijdlopig: niet alleen de liefde komt aan bod, ook familierelaties in het algemeen, tai chi, en het wel en wee van een Turkse popgroep.

Dat houdt het echte thema, versieren, op de achtergrond. We zien discotheken vol zwetende lijven. We zien blote buiken van Chinese meisjes. We zien grootsprekende Surinamers. Maar waar is de passie? Waar zijn de zenuwen? Waar is het gekmakende wachten op dat éne telefoontje? Waar is de teleurstelling, de toenadering, de seks?

De hoofdrolspelers in Stappen raken elkaar nauwelijks aan, práten alleen over wat hun bezighoudt in vaak lang uitgesponnen interviewscènes. Dat staat een dieper begrip in de weg en maakt ruimte voor clichés.

Er wordt veel gesproken over liefde, over het zoeken naar de ware, en de culturele hindernissen daarbij. Maar erg dichtbij mag de kijker niet komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden