Review

Veel iconische bands en gezinnen, maar gelukkig ook vers bloed op Deathfest

Concert (pop) - Netherlands Deathfest

Heerlijk, die wurgende en misantropische metal van oudgedienden in Tilburg, maar je verlangt ook naar vers bloed. Dan is de band Suffocation uit New York een verademing: hun zagende riffs en helse gitaren klinken fris en avontuurlijk.

Optreden van de band Suffocation op Netherlands Deathfest. Foto Niels Vinck

Toen de vocalen in de heavy muziek halverwege de jaren tachtig werden vervormd tot doodskreten uit de onderbuik, en er dus zoiets ontstond als death metal, dacht de popwereld nog optimistisch: die rariteit waait wel weer over. Een foute aanname, blijkt in Tilburg, bij het grootste Europese festival voor het luguberste metalgenre. In de zalen van 013 en het Patronaat staan drie dagen lang een deathmetalband of vijftig te spelen voor toegewijde liefhebbers uit heel Europa.

Mooi dat Tilburg, dat met festivals als Roadburn en Woo Hah al goed op de kaart stond, zo'n prachtig driedaags indoorfestival van internationale allure binnen de stadsgrenzen heeft.

Lees verder onder de foto.

Netherlands Deathfest

Pop
013 en Patronaat, Tilburg, 2 t/m 4/3

Fans gaan uit hun plaat op Netherlands Deathfest. Foto Niels Vinck

Het zou flauw zijn om te zeggen dat de death metal springlevend is. Vanwege de woordgrap, maar ook omdat het overgrote deel van de bands op het affiche nogal op leeftijd is. De grote namen hebben allen een rol gespeeld in de ontstaansgeschiedenis van de death metal, en de glorieuze jaren negentig. Als je de blik over het programma laat gaan, constateer je vooral verheugd dat bands waarvan je dacht dat ze allang waren heengegaan tóch nog bestaan, vaak met flinke aanpassingen in de bezetting.

Het publiek komt voor die genremonumenten als Carcass, Grave of Broken Hope. De death metal zoals die in Tilburg wordt beleefd is van een rebelse en nihilistische jongerencultuur verworden tot een soort lifestyle. Op de markt met T-shirts en platen lopen hele gezinnen rond, met kinderen van een jaar of 8 tussen pa en ma, gezinsbreed in vol deathmetalornaat.

Het Deathfest krijgt er iets museaals door. Hoe mooi het ook is nog eens te luisteren én kijken naar de wurgende en misantropische metal van een band als Broken Hope, je snakt op een gegeven moment toch naar vers bloed. Het helpt niet dat de programmeurs ook nog een aantal iconen uit de Noorse black metal hebben geboekt, van Aura Noir tot Emperor. Nog meer oude bands, en toch ook een heel ander genre.

Het komt goed bij een band uit het verleden die nog altijd urgente en vooruitstrevende death metal maakt: Suffocation uit New York. Deze overdreven technische band bracht vorig jaar een schitterende plaat uit en nieuwe nummers als Return to the Abyss klinken live ook verpletterend goed, zelfs met een nieuwe gromzanger. Die razendsnelle, moordende drumbreaks naast zagende riffs en gitaarsolo's uit de diepten van de hel klinken bij Suffocation fris en avontuurlijk, alsof de stijlkenmerken net bij elkaar zijn bedacht in die schitterende herriecocktail des doods.

Foto Niels Vinck