Vechten met een bewegende tafel

Met een geestig ‘Schoftendiner’ opende vrijdag in Rotterdam de twintigste editie van het rondreizende theaterfestival De Parade. Ook al zo geslaagd: ‘Hoera, een kind!’..

ROTTERDAM Is het een restaurant from hell? Of is het gewoon een ramp van een baan? Zes mensen die zich met een rode kop proberen staande te houden tussen onwillig servies, bewegende tafels en vasthoudende servetten – grappig is het in elk geval. Wie bij Schoftendiner dacht aan een variant op de klucht Het Zakkendiner had beter kunnen weten; Carver Special Edition, dat is hilarisch en knap tegelijk, dat bewezen ze al eerder met Tucht en dat laten ze nu weer zien, in dit geestige, woordenloze stuk waarin spieren, ledematen en de beheersing ervan centraal staan.

Schoftendiner was vrijdag in Rotterdam de openingsvoorstelling van de twintigste editie van De Parade, het rondreizende theaterfestival dat al bijna geen introductie meer behoeft. Er waren toespraken, er was een ode aan de mus (dat vertederende, eigenwijze Paradesymbool), er was Eddie B. Wahr die met een groep muzikanten Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band ten gehore bracht.

En er was vervolgens dus Carver Special Edition – een groepje jonge (mime-) spelers van twee vrouwen en vier mannen dat onder regie van Beppie Melissen een fraaie performance neerzet.

In een ruimte waar aanvankelijk alleen maar restaurantmeubilair staat, verschijnen uit onverwachte hoeken opeens personages: een vrouw in een zwart-wit serveersterspakje van onder een tafel vandaan, stoffer en blik paraat – maar ze is verre van handig en ook werken haar attributen bepaald tegen. Dat is om te lachen, maar ook erg goed gedaan: ze wringt zich in de meest onwaarschijnlijke bochten en krijgt uiteindelijk hulp van een collega, die zich met een loodzwaar dienblad ook al van onder een meubel uitwurmde. Zo duiken er meerderen op en dat blijft leuk tot ze – synchroon buitelend - de boel onder controle hebben.

Ook al zo geslaagd: Hoera, een kind van theatergroep Max, een voorstelling uit twee delen (vanaf 10 jaar). Je kunt die afzonderlijk zien, maar allebei is wel zo aardig. Vrijdag ging het van start met Hoera, een dochter (regie Daniëlle Wagenaar), een ontwapenend stuk over het meisje Sterretje, dat niets liever wil dan een ‘normaal’ leven – maar in de tussentijd opgescheept zit met die bijzondere naam en twee ouders die verre van gewoon zijn. Op haar verjaardag schaamt ze zich de ogen uit haar hoofd.

Rachel Getrouw (9) is een schat van een Sterretje en haar ouders zijn al even innemend als prettig gestoord, wat onder meer een aantal mallotige acts op lekkere muziek oplevert: fijn Parademateriaal.

En dan is er dus ook nog Hoera, een zoon, waarin een toch wel schrijnend thema op luchtige beeldend wordt uitgewerkt. Wanneer een tuttig echtpaar (Lottie de Bruijn en Job Raaijmakers) zich tot in de puntjes voorbereidt op de komst van hun zoon, is het wel even wennen dat die als een pakketje wordt afgeleverd en ook heel anders blijkt te zijn dan ze zich hadden gedacht. Hier is de tragiek voelbaar, meer dan in het eerste deel van het tweeluik, maar niettemin volgt opnieuw een fijn happy end.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden