Review

Vazante is een liefdevolle sfeertekening in zwart-wit

Dit prachtig gedraaide drama in kraakhelder zwart-wit is met liefde en aandacht gemaakt. Als sfeertekening is Vazante geslaagd, al is het geen zinderend epos.

Met een groep geketende slaven uit Afrika in zijn kielzog keert grootgrondbezitter Antonio in 1821 terug naar zijn landgoed in Minas Gerais, Brazilië. Zijn nieuwe arbeidskrachten moeten zich aansluiten bij de al aanwezige slaven, maar spreken een andere taal. Niemand begrijpt wat ze proberen te zeggen.

Vazante, drama.
Regie: Daniela Thomas
Met: Adriano Carvalho, Luana Nastas, Sandra Corveloni, Roberto Audio, Fabrício Boliveira
116 min., in 6 zalen.Vazante

Koloniaal bewind

De geschiedenis van Brazilië, laat Daniela Thomas al vroeg in haar historische drama Vazante zien, draait om overheersing en onderdrukking, waarbij taal een belangrijk instrument is. Het Portugees van Antonio is de taal van de macht. De inheemse bevolking en de geïmporteerde slaven worden niet gehoord.

Vazante gaat over de laatste dagen van een koloniaal bewind. De diamantmijn van Antonio raakt uitgeput en zijn slaven moeten worden omgeschoold tot landbouwers. In deze verstikkende jungle, ver weg van de bewoonde wereld, lijkt niemand echt vrij - ook Antonio niet.

Wanneer zijn vrouw sterft in het kraambed, trouwt hij met zijn 12-jarige nichtje Beatriz, een nieuwsgierig meisje op wie hij hartstochtelijk verliefd raakt. Het kind beantwoordt zijn liefde, maar raakt ook in de ban van een jongen van haar eigen leeftijd. Het is de zoon van de slavin die door Antonio geregeld in zijn slaapkamer wordt ontboden.

Wonderschoon

Film- en theatermaker Daniela Thomas, vooral bekend als co-regisseur van Walter Salles (ze maakten samen onder meer Linha de passe en Terra estrangeira) levert met haar eerste film als soloregisseur een knappe prestatie.

Vazante, prachtig gedraaid in kraakhelder zwart-wit, is zichtbaar met liefde en aandacht gemaakt. Alle historische details moesten kloppen: kostuums werden met de hand genaaid, het huis van Antonio werd gebouwd met technieken uit de periode.

Het levert wonderschone beelden op, maar Vazante is niet het zinderende epos dat het aanvankelijk belooft te worden. Thomas is te afstandelijk en grillig in haar manier van vertellen; interessante personages verdwijnen plotseling van het toneel, karakters blijven te vaag geschetst. De film is eerder een allegorie dan een aangrijpend menselijk drama.

Als sfeertekening is Vazante wel fascinerend goed geslaagd. Het landgoed en zijn bewoners lijken bevroren in de tijd. Eenzaamheid loert overal, net als geweld; in Thomas' visie misschien wel de belangrijkste ingrediënten voor de smeltkroes die Brazilië is geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.