Recensie Doctor Sleep

Vanaf de mallotige premisse gaat het al mis met Doctor Sleep ★☆☆☆☆

Je begrijpt tijdens het kijken direct waarom Stanley Kubrick zijn The Shining graag naar zijn eigen hand wilde zetten.

Ewan McGregor in Doctor Sleep. Beeld filmbeeld

Doctor Sleep

Thriller

★☆☆☆☆

Regie Mike Flanagan

Met Ewan McGregor, Carl Lumbly, Rebecca Ferguson.

151 min., in 95 zalen.

Doctor Sleep is een film in identiteitscrisis. Radeloos als het gaat om wat het is, behoorlijk in de war van wat het in de ogen van de makers zou moeten zijn, geen benul van hoe het zich verhoudt tot andere films en boeken waarmee het tegen wil en dank in verbinding staat.

Het betreft hier de verfilming van de gelijknamige roman van Stephen King, die in 2013 een niet onaardig ontvangen vervolg afleverde op zijn The Shining. Dat oorspronkelijke boek (uit 1977) vergaarde de klassiekerstatus, zij het vooral dankzij de drie jaar later verschenen film van Stanley Kubrick. Met een onvergetelijke Jack Nicholson als doordraaiende schrijver Jack Torrance (‘Heeeeere’s Johnny!’) en een angstaanjagend panikerende Shelley Duvall als zijn echtgenote, in een door geestverschijningen bevolkt horrorhotel. Het zat de auteur zo hoog – Kubricks film was in Kings ogen als ‘een schitterende Cadillac zonder motor aan de binnenkant’ – dat-ie eigenhandig een nieuw scenario neerpende, resulterend in de erbarmelijk geacteerde, uitleggerige The Shining-miniserie (1997).

Enfin. Doctor Sleep is een vervolgverhaal dat niet zoveel met The Shining te maken heeft. De jonge Danny uit het origineel, zoon van Jack en behept met de uitzonderlijke gave om op afstand via een soort gedachtewereld met anderen te kunnen communiceren, werd volwassen en worstelde sindsdien met zijn traumatische verleden. Toch is de potentieel interessante worsteling van Danny, in de film gespeeld door Ewan McGregor, op het halfslachtig aanstippen van een alcoholprobleem na opmerkelijk genoeg bijzaak. Doctor Sleep gaat voornamelijk over een van Danny’s lotgenoten, het jonge meisje Abra (Kyliegh Curran), en een kwaadaardig vampierachtig gezelschap dat zich onder leiding van Rose the Hat (Rebecca Ferguson met een mal goochelaarshoedje) op omslachtige wijze voedt met de gave van mensen als Danny en Abra.

Eigenlijk gaat het vanaf die mallotige premisse meteen al mis met Doctor Sleep – je begrijpt tijdens het kijken direct waarom Kubrick zijn The Shining graag naar zijn eigen hand wilde zetten. Regisseur Mike Flanagan verfilmt King vrij trouw en belandt vlot op melig fantasyterrein, meer die miniserie dan Kubrick, meer plot en uitleg dan griezelige sfeer. De vormgeving van zijn film – personages met oplichtende ogen, mensen die letterlijk stoomwolkjes uitblazen – oogt als goedkope kitsch. Flanagans keuze om zijn film óók te verbinden aan Kubricks meesterwerk, inclusief geënsceneerde flashbackscènes waarin nieuwe acteurs met zeer wisselend succes de personages uit het origineel nadoen, maakt de mislukking van dit van de hak op de tak springende, spanningsloze en oervervelend zelfbewust knipogende Doctor Sleep compleet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden