Recensie Tampopo

Vanaf de allereerste seconde maakt Tampopo zijn cultstatus waar (vier sterren)

Door de speelse vorm en het hoge verteltempo lijkt de film geen moment door de tijd aangetast.

Tampopo

Tampopo (vier sterren)

Komedie

Regie Jûzô Itami.

Met Nobuko Miyamoto, Tsutomu Yamazaki, Kôji Yakusho, Ken Watanabe, Rikiya Yasuoka.

114 min., in 24 zalen.

Vanaf het allereerste begin maakt het Japanse Tampopo zijn status als eetfilmklassieker waar. De film opent met een proloog waarin een in het wit geklede gangster met zijn liefje plaatsneemt op de eerste rij in de bioscoop. Op een uitklaptafeltje voor hem wordt door drie bedienden een copieuze maaltijd uitgestald, inclusief champagne. Zijn oog valt op de camera en hij spreekt de kijker aan: u ook in de film? Wat eet u daarbij? Waarna hij een relaas begint over hoe asociaal en irritant etende mensen in de bioscoop toch zijn. Als toetje van de proloog dreigt hij de man met een zakje chips achter hem te vermoorden als die ook maar één keer door de film heen kraakt. Heerlijk.

De hoofdfilm begint als een klassieke western: vrachtwagenchauffeur Gorô (Tsutomu Yamazaki, met zijn onafscheidelijke cowboyhoed een Japanse Charles Bronson) belandt na een lange rit met zijn compagnon in het noodlijdende ramenrestaurantje van de weduwe Tampopo (Nobuko Miyamoto). Haar noedelsoep blijkt niet best en ze wordt bovendien lastiggevallen door lokaal gespuis. Er zit voor ramenkenner Gorô niets anders op dan Tampopo te helpen. Hij leert haar niet alleen de perfecte ramen te bereiden, deels dankzij Hitchcockachtige bedrijfsspionage, maar traint haar ook fysiek, alsof ze Rocky is in aanloop naar een bokswedstrijd. Al die knipoogjes naar de westerse cinema droegen sinds de première in 1985 ongetwijfeld bij aan de internationale status van Tampopo.

Parallel aan dit hoofdverhaal etaleert Tampopo via een niet-aflatende stroom op zichzelf staande sketch-achtige scènes zijn grootste rijkdom. Ze zijn soms flauw, maar vaker geestig, origineel en totaal absurd. Zoals die waarin een groepje vrouwen in een restaurant spaghetti in stilte leert te eten, maar wordt gestoord door een man die verderop zijn noedels luidruchtig naar binnen slurpt. Of een oude dame die in een supermarkt in al het voedsel knijpt en in een kat-en-muisspel met de eigenaar belandt. Of als de gangster uit de proloog een eierdooier van zijn mond in die van zijn vriendin laat glijden – en weer terug.

Tampopo is een slimme, zelfbewuste, lieve en hilarische film, die dankzij zijn speelse vorm en hoge verteltempo geen moment door de tijd is aangetast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.