Recensie Gedrag

Van Rijswijk wendt zich naar andermans asociale gedrag, en buigt haar ergernis en uitputting om in feestelijke taal

Naast schrijvers die het landschap van hun jeugd nooit willen verlaten, zijn er die graag onbekend gebied betreden, geboeid door mensen die je normaliter niet spreekt. Roos van Rijswijk (1985) behoort tot die categorie. In haar sterke debuut Onheilig (2016) weet ze een eenzelvige en doodzieke moeder in contact te brengen met de zoon die ze al een paar jaar niet meer heeft gezien. Als writer in residence van de Jan van Eyck Academie in Maastricht schreef Van Rijswijk onlangs in Wat ben ik meer dan stilte een aantal spookverhalen op, en wel vanuit de geest in kwestie. Immers, ‘wij, de levenden, vertellen over de doden, maar als die doden daadwerkelijk ronddolen hebben ze misschien zelf ook wel iets te vertellen’.

Een mogelijk extra motief om van Amsterdam af te reizen naar Maastricht verstrekt haar jongste publicatie, De olifant van de bovenbuurman. Die bovenbuur van haar maakte dermate veel lawaai, dat Van Rijswijk in de slapeloze uren verhaaltjes ging bedenken over zijn luidruchtige activiteiten en hobby’s, waaronder ze skippyballen rekent, bowlen, doedelzakspelen, het legen van zakken knikkers op een laminaatvloer, nachtelijk skateboarden, ‘percussie in en rond het huis’, een inwonende trompetterende olifant die geïrriteerd een boekenkast omschopt, en een geadopteerde kangoeroe.

Roos van Rijswijk: De olifant van de bovenbuurman 

Met illustraties van Sylvia Weve. Querido; 96 pagina’s; € 15.

De buurman is een schreeuwerige macho, maar ook wel aandoenlijk, met die beesten om zich heen. Daarbij geeft de olifant hem flink tegengas; ze houdt niet zo van mensen, en van stereotypen zoals in de Disney-film Dumbo, die haar twee huisgenoten zo mooi vinden. ‘Het is ook zo moeilijk, rekening houden met gevoelens.’

Van andermans asociale gedrag kun je je afkeren. Van Rijswijk wendt zich er juist naartoe, en buigt haar ergernis en uitputting om in feestelijke taal. Midden in de nacht maakt de olifant de kangoeroe wakker. ‘Wacht effe’, lalt die, ‘ik moet Brad Pitt nog bij de Etos afzetten.’ Spijtige mededeling voor de lezer die zich, in gebenedijde stilte van deze fabels genietend, prompt aan dit stelletje ongeregeld hecht: een vervolg zit er niet in. De bovenbuurman is inmiddels verhuisd.

Beeld rv - Irwan Droog
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden