Van Nick Cave tot Ierse folk en Kim Gordon: dít is de beste popmuziek van het moment (te beluisteren op Volkskrant Radio)

In de Volkskrant Radio-podcast zet de popredactie van de Volkskrant de beste popmuziek van het moment op een rij. Deze maandelijkse Kroniek van de Nieuwe Muziek signaleert de laatste trends en meest actuele popkoersen. Om te lezen bij het luisteren.

Nick Cave Beeld Getty Images

Vrolijke tijden zijn het niet, en dan wordt het ook nog vroeg donker buiten. Natuurlijk merken we dat aan het ingezonden albumwerk, dat de popredactie maandelijks te verwerken krijgt. De zomerse toon slaat om in herfstige beschouwingen. En dat vinden we óók mooi.

De plaat The Livelong Day van de jonge Ierse band Lankum is er één om nog jaren bij de hand te houden. Een instant klassieker van de hedendaagse, gereviseerde folk, zou je zelfs kunnen zeggen. Lankum (uit Dublin) haalt eeuwenoude liedjes uit de schatkamers van de Ierse oermuziek (en dus een van de bloedlijnen van de popmuziek) en maakt daar weergaloze, soms angstaanjagende liederen van. Doedelzakken, een harmonium en pomporgels leggen een diepe drone onder traag voortschrijdende nummers als Hunting the Wren en het bloedstollende Katie Cruel. De teksten zijn prachtig en toveren nog meer kippenvel op de armen. Geen muziek voor bij een biertje in de Ierse pub. Wel muziek om hopeloos weemoedig bij te raken. En een album voor een notering hoog in de jaarlijsten.

En dan verraste Nick Cave ons nog in oktober, met alweer zo’n beklemmend mooie, persoonlijke plaat, die ook nog jaren hoog op de cd-stapel mag blijven liggen. Het album The Skeleton Tree werd in 2016 al gezien als een plaat waarmee Cave het verdriet over de dood van zijn zoon probeerde te verwerken, of in ieder geval in woorden te vatten. Maar die plaat was al grotendeels klaar toen Cave’s zoon om het leven kwam. Het nieuwe Ghosteen gaat over een dolende geest, die uiteindelijk toch danst als een witte schim aan het einde van een lange, duistere gang. Een plaat met religieuze connotaties, maar volgens de recensent van het album Gijsbert Kamer hoef je niet gelovig te zijn om troost uit deze prachtplaat te kunnen halen.

En dan mengde zich ook nog een generatiegenoot van Cave in de somberheidsstrijd. Zangeres Kim Gordon van Sonic Youth bracht ons een hard en erg tegendraads album, dat weliswaar mistroostig van toon is, maar toch ook erg opwindend. Op haar eerste echte soloplaat No Home Record klinkt Gordon urgent als in haar beste jaren met Sonic Youth. Een weerbarstig plaatje dus, maar wel een die je per luisterbeurt meer gaat waarderen.

Luister dit alles, en veel meer, via de maandelijkse podcast Volkskrant Radio bij Pinguin Radio – en dat kan uiteraard ook hieronder.

Kim Gordon Beeld Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden