Recensie De Parade

Van melige klucht naar stoer fysiek theater op De Parade ★★★★☆

Spotten met de wetten van zomers vertier, of juist mikken op de gulle lach, op De Parade gebeurt het allebei, met evenveel inzet en elan.

De Theatertroep op De Parade in Rotterdam. Beeld Erik van t Hof

‘Dat ik doodga, moet nog bewezen worden’. Dit citaat van Harry Mulisch, niet gespeend van enige zelfoverschatting, horen we in de voorstelling Slumberland van het duo Stan Vreeken (muzikant) en Jorn Heijdenrijk (acteur). Ze staan met een groepje topmuzikanten op De Parade en lokken het publiek hun kleine tentje in met de belofte dat we gaan luisteren naar fijngevoelige slaapliedjes. Maar dat is schijn, want Slumberland gaat vooral over de dood. Door middel van een aantal citaten, filosofische terzijdes en een paar liedjes– van Mr. Sandman tot stevige rocknummers met scheurende saxofoons – wordt in deze atypische Parade-voorstelling geprobeerd onze angst voor de dood te relativeren.

Heijdenrijk geeft ook een korte samenvatting van een paar gruwelijke sprookjes van de Gebroeders Grimm, met dode kindjes en dergelijke, waarna een ouderpaar met kind de tent verlaat. Degenen die blijven horen een paar prachtige liedjes en bespiegelingen. ‘Wat niet vergeten wordt, blijft altijd bestaan’, met die hoopvolle gedachte verlaten we de tent en belanden rechtstreeks in het feestgedruis van De Parade, die deze week nog op volle toeren draait.

De Theatertroep geeft bezoeker wat hij soms nodig heeft

Waar Slumberland spot met alle wetten van zomers vertier, geeft De Theatertroep in Vaudeville de toeschouwer precies wat hij soms nodig heeft: onbedaarlijk lachen om een klucht met deuren, pruiken, instortende decorstukken en andere meligheid. In dit geval slim verpakt in een mooie raamvertelling en bovendien perfect uitgevoerd. De Theatertroep heeft zich gespecialiseerd in deze theatervorm van klassieke vaudeville en cabareteske theatershows. En omdat de makers nu onderhand ook wel eens subsidie willen, hebben ze onderzocht waar voorstellingen van het ‘serieuze toneel’ zoal over gaan. Ze kwamen tot vier kern-onderwerpen: generatieproblemen, actualiteit, jeugdtrauma’s en de liefde.

In deze nieuwe zomerproductie kijken we ruim een half uur lang naar een uitzinnig exposé over de misverstanden in de liefde, maar dan op z’n Frans. In een heerlijk mallotige parodie op de blijspelen van Molière en Marivaux, met mannen in vrouwenrollen (met borsthaar), vrouwen als mannen (met borsten), veel dubbelzinnigheden, ultraflauwe maar grappige woordspelingen en dubbele lagen. Hilarisch zijn de momenten waarop het hele ensemble door de stoelen zakt en achter het decor kiepert. Alles in vol ornaat en met bewonderenswaardige energie gespeeld.

Testosteron

Eenzelfde soort bezetenheid laat zich gelden in Vormen van opdringerigheid door Collectief Het Paradijs. Deze groep jonge theatermakers kent elkaar van de mime-opleiding en maken samen fysiek theater, waarbij het testosteron je om de oren vliegt. Zeven mannen met ontbloot bovenlijf en een vrouw halen onwaarschijnlijke caperiolen uit in een overvolle bus. Het is grof, hard en stoer, het gaat over verveling, irritatie en over de pornoficatie van de samenleving. Dat alles onder leiding van regisseur Ko van den Bosch, met een fraaie piëta als slotbeeld. Collectief Het Paradijs gaat komend seizoen avondvullend het theater in. Ik kan niet wachten.

De Parade, Utrecht, met Vaudeville door De Theatertroep;  Slumberland door Stan Vreeeken & Jorn Heijdenrijk; 

Vormen van Opdringerigheid – Part One door Collectief Het Paradijs. Gezien 31.7 De Parade Utrecht, daar nog t/m 4.8+ daarna te zien op De Parade in Amsterdam vanaf 9.8.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden