Van Houten hypnotiseert

Bij aanvang zingt acteur Frank Lammers voor het gesloten doek het mierzoete liefdesthema uit de film Love Story – ‘where do I begin to tell the story of how great a love can be’....

Met als uitgangspunt Shakespeares Driekoningenavond. Een merkwaardig romantische komedie, over de verwarring der seksen, over meisjes die jongens worden, jongens die verliefd worden op jongens, meisjes op meisjes en waarin alles op zijn pootjes terecht komt. Na talloze persoonsverwisselingen en plotwendingen uiteraard.

Voor regisseur Theu Boermans was dit mallotige sprookje – zeker niet Shakespeares beste stuk – niet voldoende. Bij De Theatercompagnie heeft hij er een actueel tintje aan gegeven. Wat heet tintje: hij heeft de kern van Shakespeares stuk aangevuld met een aantal nieuwe scènes waarin kantoormensen lustig de liefde najagen.

Boermans en de actualiteit, het gebeurde al vaker: in zijn Hamlet (zeer geslaagd), in zijn Hedda Gabler (minder geslaagd) en in zijn Don Carlos (redelijk geslaagd). Hier is die moderne setting een opeenstapeling van hysterische momenten die je het liefst zou willen doorspoelen. Jonge mensen van nu die smachten naar geld, aandelen en winstpercentages en die de liefde moeten kopen. Vrouwen die graag ‘een joystick in hun doos hebben’, orgies op kantoor. Boermans maakt hier een vette knipoog naar het cynisme van Houellebecq, maar doet dat in het verkeerde stuk, op het verkeerde moment.

En dat terwijl hij Carice van Houten tot zijn beschikking heeft voor de hoofdrol van het meisje Viola. In Shakespeares sprookje spoelt zij aan op het strand van Illyrië en verkleedt zich daar als jongen, waarmee de even romantische als pijnlijke liefdescarrousel een aanvang neemt. Viola wordt verliefd op de hertog (Frank Lammers) en brengt het hoofd op hol van de gravin (een schitterende, bitchy Saskia Temming).

Bij Boermans zijn de hertog en gravin geen edellieden maar zakentycoons, die elkaar niet op het slagveld van de liefde treffen, maar in de wereld van multinationals.

In hofhouding en nevenintriges opereren een zogenaamd komisch, maar erg vervelend duo (Paul de Leeuw en Mike Reus), een dienstmeid (een erg leuke Anneke Blok) en een nar (mooi aftands gespeeld door Myranda Jongeling). Indrukwekkend is Jappe Claes als kamerheer die van een vermeende verliefdheid een grandioos en meeslepend komediantennummer maakt.

De tweeling Carice van Houten/Tijn Docter heeft zich een Noord-Nederlands accent aangemeten dat goed werkt – zij zijn de verwonderde onnozelen in een harde wereld. Van Houten is hypnotiserend en onweerstaanbaar in haar rol. Je móet naar haar kijken, omdat elke oogopslag of manoeuvre van een mondhoek raak is. Je móet naar haar luisteren, omdat elk zinnetje een gedicht wordt.

Een paar mooie liedjes, enkele doldwaze vechtpartijen en een finale waarin Van Houten en Docter Wêr bisto van Twarres zingen, zorgen er tenslotte voor dat de toeschouwer na de nodige ergernis alsnog met een warm kloppend hart de zaal verlaat.

Tot en met 15 april. www.theatercompagnie.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden