Van het dranghek naar blinkende kroonluchter

De financiën zijn onzeker, en bezoekers komen op een lijst. Maar de formule van Literair Paspoort bleek nog even uniek als bij de vorige edities....

Nog één keer Literair Paspoort: de derde editie was vermoedelijk ook de laatste. Naast subsidieperikelen zijn er tegenwoordig ook nieuwe ideeën over beveiliging. Het bewaken van twintig ambassadeurswoningen staat de ontvangst van zo'n duizend moeilijk te controleren poëzieliefhebbers eigenlijk niet meer toe. Anders dan twee jaar geleden stonden er nu voor iedere ingang dranghekken. Ook werden de namen van alle bezoekers zorgvuldig genoteerd.

De unieke formule bleek zelf onveranderd. Een dichter uit het land van de ambassade plus een Nederlandse collega lazen gedichten voor te midden van kroonluchters, gobelins en dressoirs. Per keer veertig bezoekers (goed voor de intieme sfeer), en dan weer naar een volgend lustoord, met andere dichters.

De combinatie van poëzie en locatie leidde tot onverwachte verbanden. De Noorse Eva Jensen las een gedicht voor waarin zij zich verbaasde over het feit dat de Noordkaap vanaf de zee gezien helemaal niet zo imposant is: 'Het kijkt je smal aan.' Nieuwsgierige bezoekers zagen het terug op een negentiende-eeuws schilderij in een aangrenzende kamer van de Noorse residentie. Ook hierop was de kaap maar een smalle rots.

Toepasselijk was daags daarop ook de voordracht in de Belgische ambassade van de Waalse Laurence Vielle. Met haar gedicht 'De oude dames' hield zij het van Belgische hapjes snoepende publiek een spiegel voor: 'De oude dames weven uit mist de zondagen in huiselijke kring/ spelden hun lippen en knijpen de stilte'.

Minder gezellig werd het met de voordracht van H.H. ter Balkt in de Italiaanse ambassadeurswoning. Hij richtte zijn pijlen op de bewoners van al deze somptueuze villa's. In 'Anti-canto 24' hield hij hen het verhaal voor van de twee Afrikanen die als verstekeling omkwamen in het landingsgestel van een vliegtuig van Sabena.

Het hoogtepunt was echter het optreden van de Engelse dichter Craig Raine. Tussen boekenkasten met Hollandse klassiekers als Cheese en Turkish Delight las Raine zijn van grote zeggingskracht getuigende gedichten, bedoeld als pogingen de wereld beter te zien dan we gewoonlijk doen. Een mooi voorbeeld was het Het Profetische Boek, een lang gedicht dat Raine voor zijn zoon schreef, toen deze zich nog in de buik van zijn moeder bevond. Het is een catalogus van opmerkelijke beelden. Ook de foetus werd op ongewone wijze aangesproken: 'Elkaar overlappende schedelplaten./ Weekdier en yogi-meester/ die op je kop staat/ met gekruiste enkels.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden