Van Henk hoeft er niet overal een hek omheen: ‘Mijn levensstijl is het niet’

Stamgasten: Henk in café De Kersenbaan, Amersfoort

Stamgast Henk (62) uit Amersfoort Foto RV

In buurtcafé De Kersenbaan in Amersfoort hangen de spiegels met de logo’s van FC Utrecht, Ajax en Feyenoord gebroederlijk naast elkaar. ‘Tijdens wedstrijden naaien we elkaar op’, zegt Henk (62). ‘Daarna is het weer koek en ei.’

Henk: ‘Ik ben een buitenmens. Zodra de zon schijnt, zitten we hier op vrijdagavond lekker op het terras. Het is langs deze weg goed mensen kijken. Je ziet alleen de buitenkant natuurlijk, maar altijd denk ik: wat zou die nou meegemaakt hebben in het verleden, waar zou die mee zitten?

‘Ik vind het jammer dat we tegenwoordig allemaal in onze achtertuin zitten met een schutting van 1 meter 80 hoog om ons heen. Wij wonen drie-onder-een-kap, in het midden. Mijn vrouw is 70, we zijn van plan om binnenkort toch eens te gaan kijken naar een gelijkvloerse woning. Wat ons tot nu toe tegenhoudt zijn de schitterende buren. Je leest weleens over mensen die dood gevonden worden en door de buren nooit waren opgemerkt. Dat vind ik onvoorstelbaar. Mijn levensstijl is het niet. Ik ben sociaal voelend, denk ik, en optimistisch. Mijn buren hebben de sleutel van ons huis.

‘Vandaag heb ik een gazon aangelegd bij de dochter, want op vrijdag werk ik nooit. Ik zit sinds anderhalf jaar in de automatische bureau-onderstellen. Hiervoor heb ik 34 jaar bij Unilever gewerkt. Precies in de periode dat ik herstelde van een zware openhartoperatie – ik kreeg zeven omleidingen – vond ik een envelop op de deurmat: het depot gaat dicht. Een dienstverband van 34 jaar is niet niks, dus ik kreeg een aardige handdruk mee, maar je hebt plotseling een heel ander vooruitzicht.

‘Mijn vrouw is ook aan haar hart geopereerd. Van die opnamedag herinner ik me hoe spannend we het vonden om van huis af te gaan. In het ziekenhuis gingen we naar de aanmeldbalie en daarna naar een zaal waar we samen met andere patiënten voorlichting kregen. Je denkt alleen aan jezelf op zo’n moment. ‘Wat doen al die mensen hier toch met hun kinderen?’, zei ik tegen mijn vrouw. ‘Waarom zou je die hier mee naartoe nemen?’ Maar die kinderen moesten óók geopereerd worden aan hun hartje. Poeh. Wij zijn niet belangrijk, dacht ik toen, dát is belangrijk.

‘Na mijn eigen operatie had ik op mijn bovenlichaam zo’n ritssluiting. Op vakantie zat ik eerst in mijn shirt bij het zwembad. Na twee dagen heb ik dat shirt uitgetrokken. Sorry, maar zo ben ik gewoon. Dan kijken ze me maar aan. Je moet willen zien hoe het aan de binnenkant zit, vind ik, en af en toe je oordeel bijstellen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.