Van der Kwast verstopt zijn roman in een ode aan de ijsmakers

Iets subtieler had wel gemogen. De ijsmakers van Ernest van der Kwast is het verhaal over enkele generaties Italiaanse ijsmakers uit het geslacht Talamini. Als een van de jongste loten aan de stam kiest Giovanni echter voor de literatuur, voor de poëzie om precies te zijn. Door die keuze zadelt hij zijn broer Luca op met de overname van vaders ijssalon in Rotterdam. Omgekeerd bezorgt Luca Giovanni een familieklus waar hij niet omheen kan.


Van der Kwast vertelt hoe de eerste Italiaanse ijsmaker furore maakte. Geen cliché wordt daarbij gemeden. Zeker in het eerste deel van de roman lezen we talloos vaak hoe de ogen sluiten zodra er een verrukkelijk hapje ijs wordt geproefd: 'De lepel naderde zijn mond en zijn ogen gingen vanzelf dicht.' Het zijn beelden die je in commercials ziet, reclamefoto's. Soms ook lijkt het of Van der Kwast zijn verbeeldingszin ontleende aan cartoons, bijvoorbeeld wanneer hij een deel van de VS beschrijft en vertelt over treinrails die steeds langer worden en verdwijnen in de verte. Hapklare taferelen. Aaneengeregen door nu eens een hemeltergend sjabloon: 'Ik voelde me een verrader, naar mijn vader toe...' en dan eens door een aardige regel: 'Sommige mensen hadden van poëzie dezelfde verwachting als van leidingwater; het moest vooral helder zijn.'


Eenmaal volwassen begeeft Giovanni zich in de wereld van de grote internationale poëziefestivals. In opdracht van World Poetry Festival reist hij de wereld rond. Het archetype van de literaire bobo als witte wijndrinker en restaurantbezoeker wordt bepaald niet ontkracht, evenmin dat van de knappe literaire stagiaire. Het is een weinig authentieke droomwereld die Van der Kwast ons voorzet. Ieder beeldje bestaat al.


Op z'n best is Van der Kwast in slapstick. Dat is, zo bleek eerder in Mama Tandoori (2011), zijn terrein. Van puike kwaliteit is de scène waarin een Chinees op het terras van de ijssalon in een redetwist verwikkeld raakt met vader Talamini. Inzet is de kwestie wie het patent heeft op ijs: Chinezen of Italianen. Marco Polo's wereldreis wordt aangevoerd om een en ander te staven. Baten doet het niks. De woordenwisseling eindigt met gooi- en smijtwerk waarna de Chinees het terras afrent.


Niet onbelangrijk is de ode aan (familie)verhalen die Van der Kwast ook brengt. Hij sprak met bekende ijsmakers en bracht hun geschiedenissen deels onder in zijn roman. Maar met dit soort oorspronkelijke vertellingen trekt de schrijver De ijsmakers toch niet vlot.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden