Van bouwplaats naar droomhuis

Ze kochten in Rotterdam of Amsterdam een klushuis en maakten er - met wat hulp - een droomhuis van. Vier buren in twee steden over stof, stress en stopcontacten.

Hijmen van Twillert en zijn zoon Tijn. Beeld Sanne de Wilde
Hijmen van Twillert en zijn zoon Tijn.Beeld Sanne de Wilde

Kluswoningen in Amsterdam: 'De Flat' in de Bijlmer.

Om de laatste originele Bijlmerflat te behoeden voor sloop transformeerde ontwikkelaar KondorWessels Vastgoed vijfhonderd sociale huurwoningen naar evenzoveel 'kluswoningen', die, laag geprijsd, te koop kwamen voor particulieren. Na een grootschalige renovatie was het aan de nieuwe eigenaren er hun droomhuis van te maken. In 'De Flat' stond continu een kluscoördinator paraat om de toekomstige bewoners te voorzien van advies en een helpende hand. Sommige klussers hadden meer hulp nodig en huurden zelf een aannemer in.

Bas van der Tang (36, kunstenaar en kunstdocent) kocht een appartement op de tiende verdieping van 67 vierkante meter voor 85 duizend euro. Inclusief verbouwing kwam het totale bedrag op 125 duizend euro. Zijn drie dochters Ronja (11), Ciska (9) en Maria (3) zijn in de weekenden en de vakanties bij hem.

Bas: 'Jemig, ik ga in flat in de Bijlmer wonen, dacht ik na het tekenen van het koopcontract. Toen ik voor het eerst poolshoogte kwam nemen, moest ik door de gribus die het pand was, heenkijken. Dat lukte. Het viel me meteen op dat het stikte van de vogels en de bomen eromheen. Nu ben ik geen mooie blonde vrouw, maar ik kreeg sterk het vermoeden dat het onvriendelijke 'no-go-area'-imago van de Bijlmer verleden tijd was. Het was wel even wennen zo nu en dan een etnische minderheid te zijn.

'Tijdens de renovatie door de projectontwikkelaar leek de flat wel een ruimteschip. Ik fietste er 's avonds wel eens langs en dan zag ik achter sommige ramen licht branden. Die enorme donkere betonnen berg kwam vanuit een slapende en vervallen toestand tot leven. Een prachtig gezicht.

Bas van der Tang in zijn klusflat in de Bijlmer in Amsterdam. Beeld Sanne de Wilde
Bas van der Tang in zijn klusflat in de Bijlmer in Amsterdam.Beeld Sanne de Wilde

'De dag waarop ik de sleutel kreeg, vergeet ik nooit meer: ik kwam binnen in een verrukkelijke zee van ruimte. Ik had een aannemer gevraagd alle muren eruit te slopen, hoe leger hoe beter. Vanaf dat moment ging ik elke avond na mijn werk zelf aan de slag. Lange onderbroek aan - ik kreeg het in de flat koud tot op het bot -, thermoskan koffie mee en muren krabben maar. Een oervervelend werkje, maar ik zag het - net als later bij het leggen van de vloer - met de minuut mooier worden. Na anderhalve maand verhuisde ik al. Ik was de derde die over ging. Heel gek, om een tijdje met z'n drieën die hele flat te bewonen.

'Het resultaat mag er zijn. Mijn beeldhouwbok staat voor mijn boekenkast. Ik heb ongetwijfeld het kleinste atelier ter wereld, maar ik ben de koning te rijk. Een houtkachel voor een knus vuurtje in de winter maakt het af.

'Sommige klussers flipten op vertragingen of op organisatorische tegenvallers, maar ik maak me nooit zo druk. De mensen die nu beginnen met klussen, hebben al een idee van hoe het eruit kan gaan zien als ze hard werken. Mijn buren en ik waren pioniers. Wij moesten door alle grauwheid heen baggeren.

'Mijn dochters zijn in de weekenden en de vakanties bij mij. Zij hebben elk een eigen kamertje, met een stapelbed, dat heb ik gemaakt van steigerhout. Verder zijn er zo weinig mogelijk wanden. Omdat het huis geen gangen heeft, vindt mijn oudste dochter het hier maar klein.'

null Beeld Sanne de Wilde
Beeld Sanne de Wilde
null Beeld Sanne de Wilde
Beeld Sanne de Wilde
null Beeld Sanne de Wilde
Beeld Sanne de Wilde

Marrit Zijlstra (30, coördinator woningbouwvereniging) en Tesse Blom (30, analist booking.com) wonen met hun dochtertje Wies (2 maanden) in De Flat. Marrit kocht het appartement van 67 vierkante meter op de negende verdieping voor 80 duizend euro. Inclusief verbouwing kwam het totaalbedrag neer op 106 duizend euro.

Marrit: 'Er zat walgelijk prinsessenbehang op de muur. 'De babykamer!', riep mijn broer nog voor de grap. 'Nee, een inloopkast', zei ik. Ik zou hier alleen gaan wonen, ik was vrijgezel. Vlak voor de verhuizing ontmoette ik Tesse en hij verhuisde met me mee. Door de komst van Wies groeien we er nu al bijna uit.'

Tesse: 'Ik was te laat om me te kunnen bemoeien met de inrichting. Die knalgroene keuken - ik heb me ernstig afgevraagd waarom je zo'n afschuwelijke kleur kiest.'

Marrit: 'Arme jongen.'

Marrit Zijlstra, thuis in de Bijmer: 'Alleen de kozijnen moeten nog geschilderd' Beeld Sanne de Wilde
Marrit Zijlstra, thuis in de Bijmer: 'Alleen de kozijnen moeten nog geschilderd'Beeld Sanne de Wilde

Tesse: 'In mijn studietijd woonde ik in de flat hiertegenover. Dat was in de slechte periode van de buurt, van shabby garagebedrijfjes, donkere parkeergarages en overlast van junks. Er is inmiddels veel veranderd. De investering in laagbouw heeft het straatbeeld behoorlijk veranderd.'

Marrit: 'Aan de Bijlmer kleeft nog altijd dat stereotiepe, grimmige imago. 'Zijn jullie niet bang om doodgeschoten te worden?' wordt ons gevraagd. Zo'n onzin. Ik voel me hier honderd keer veiliger dan in West, daar had ik schietpartijen voor mijn deur. De Flat voelt als de Jordaan, maar dan verticaal.'

Tesse: 'Marrit heeft een geweldige prestatie geleverd: keihard gewerkt en alles low budget. Haar moeder heeft ook veel gedaan. Alleen de kozijnen moeten nog geschilderd.'

Marrit: 'Er zijn genoeg dingen in de soep gelopen, hoor, maar al doende leer je. We hebben wat afgelachen met z'n allen: buren die een muurtje verkeerd sloopten en per ongeluk hun hele pui meenamen. Slapstickachtige taferelen.'

Tesse: 'De saamhorigheid met andere eigenaren was bijzonder. Door samen zoiets aan te pakken raak je bevriend. We drinken nu regelmatig koffie bij elkaar.'

Marrit: 'Wout, de kluscoördinator die alle bewoners ter beschikking stond, was een gezellige man. 'Gaat goed hè, dames!', motiveerde hij ons steeds. Als hij even niet keek, zagen mijn moeder en ik de kans schoon op onze manier gaten te dichten: wc-papier erin, een kwak plamuur erbij, behangetje erover en klaar. Niemand die ziet hoe slordig het is.'

Tesse: 'Onze bovenbuurman heeft zijn vloerverwarming niet helemaal perfect aangelegd, dus wij hebben de hele winter niet hoeven stoken. We hadden plafondverwarming. Bedankt nog, Bas!'

null Beeld Sanne de Wilde
Beeld Sanne de Wilde

Kluswoningen in Rotterdam: project Mathenesserdijk.

De gemeente Rotterdam kocht veertien panden op aan de Mathenesserdijk om nieuw leven in de wijk te blazen en herstelde de fundering, sloopte de achteruitbouwen en vernieuwde de daken. De nieuwe eigenaren waren vervolgens gezamenlijk de ontwikkelaar van dit project. Ze namen, ook gezamenlijk, een aannemer in de arm om het trappenhuis, de gangen en de renovatie van de achtergevel aan te pakken. De individuele afwerking was aan de klussers zelf. Adviesbureau Urbannerdam fungeerde als aanspreekpunt en assisteerde bij het maken van bouwplannen.

Linda Seine (34, beeldend kunstenaar en docent) en John Schot (36, eigenaar koffiebranderij Schot Koffie) kochten hun drielaagse benedenwoning van 200 vierkante meter in Rotterdam voor 105 duizend euro. De verbouwing kostte 150 duizend euro.

John: 'Wonen in Wild Wild West, zoals deze buurt wel genoemd wordt, dat kan niets zijn, dachten we. Toch zijn we op de fiets gesprongen om een kijkje te nemen. We waren direct verkocht: een charmante straat, prachtige bomen, karakteristieke huizen met authentieke erkertjes.'

Kopen, klussen, kicken

Een huis kopen voor een appel en een ei, dat kan. In verscheidene steden kopen gemeente of projectontwikkelaars vervallen panden op, met als doel de buurt een oppepper te geven. Vervolgens worden ze voor een laag bedrag aan particulieren te koop aangeboden. De eigenaar van zo’n ‘klushuis’ is goedkoop uit, maar moet nog wel de handen uit de mouwen steken. Vaak worden er wel eisen gesteld: de koper moet aantonen over voldoende middelen te beschikken om ook de verbouwing te kunnen betalen en mag de woning de eerste jaren niet doorverkopen.

John Schot in zijn klusflat in Rotterdam. Beeld Sanne de Wilde
John Schot in zijn klusflat in Rotterdam.Beeld Sanne de Wilde

Linda: 'Ons pand was dichtgetimmerd, de begane grond was een grote zandbak en de achtergevel op de begane grond ontbrak. We zijn naar boven geklauterd om met de zaklampjes van onze telefoons de donkere ruimten te verkennen. Zou dit iets worden? Ja dus, volgens ons wel.'

John: 'Na de algemene renovatie door de gemeente konden we zelf beginnen met slopen. Met een aantal buren besloten we elkaar te helpen. Mondkapjes en brillen waren niet afdoende, het stof zat overal. Linda is nog bij de EHBO beland omdat ze zo eigenwijs was op haar gympen te klussen. Nadat er voor de tweede keer een roestige spijker door de zool heen in haar voet stak, nam ze van me aan dat werkschoenen met stalen neuzen geen overbodige luxe waren.'

Linda: 'Slopen is fantastisch. Wat een heerlijk gevoel om muurtjes om te tikken. Die hele klusperiode was een onvergetelijke tijd. Elke avond biertjes drinken in de tuin bij een kampvuur, we hebben zo veel lol gehad met z'n allen. Onze tuin staat nog altijd vol met bouwpuin. Maar als je ons zoekt deze zomer: wij zitten op ons dakterras en kijken uit over de prachtig aangelegde tuin van onze buren Jantien en Hijmen.'

John: 'We hebben ook tegenslag gekend. Onze aannemer vond het nodig halverwege de handdoek in de ring te gooien. Zijn rekening was fors en wij bleven onthand achter. Juridisch mag je niet door met een nieuwe aannemer voordat het is opgelost met de vorige, dus we hebben lang op een bouwplaats gebivakkeerd.'

Linda: 'Het was de hel. Douchen bij de buren en qua klussen vaak met de handen in het haar. Naast dat alles hadden we ook nog gewoon een baan. Een regelrechte uitputtingsslag vond ik het.'

John: 'Spullen die niet op tijd werden bezorgd, afspraken die verzet moesten worden, keuzen maken over de kleuren van de plinten: helder denken onder grote stress is moeilijk. We begrepen elkaar soms niet. Linda houdt van aanpakken en ik wil langer over zaken nadenken. Dat kan weleens botsen.'

Linda: 'Het moeilijkst vond ik dat het zo lang duurde. Maar het is goed gekomen. We gaan hier nooit meer weg.'

John Schot en Linda Seine in hun keuken in Rotterdam. Beeld Sanne de Wilde
John Schot en Linda Seine in hun keuken in Rotterdam.Beeld Sanne de Wilde

Jantien Vroegop (30, audioloog) en Hijmen van Twillert (35, business developer) kochten hun woning van 200 vierkante meter in Rotterdam voor 100 duizend euro. Voor de verbouwing trokken ze nog anderhalve ton uit. Ze hebben een zoontje, Tijn van 2,5, en dochter Fiene van 6 maanden.

Hijmen: 'Waar begin je aan?', verzuchtte mijn moeder. De buurt en het verpauperde pand riepen bij familie en vrienden een lichte afkeer op. De Mathenesserdijk was een aaneenschakeling van aftandse garagebedrijfjes. Maar na renovatie door de gemeente konden zelfs de grootste doemdenkers niet om de potentie van dit project heen.'

Jantien: 'Als je een huis wil dat op de afgesproken dag wordt opgeleverd, moet je niet voor een klushuis gaan. Maar wij zagen dit traject als een groot avontuur.'

Hijmen: 'De eerste vier maanden was het kamperen. Onze bovenverdieping met bad- en slaapkamer was klaar toen we verhuisden, maar verder bestond ons huis vooral uit rondvliegend zaagsel en bouwstof. Al struikelend over allerlei gereedschap konden we ons bed bereiken. Ik lieg niet als ik zeg dat we ons er nauwelijks aan hebben gestoord.'

Jantien: 'Dat komt omdat we die bouwplaats langzaam zagen veranderen in ons droomhuis. Dan wint euforie het van irritatie. De hoeveelheid keuzen die we moesten maken, was overweldigend. Over elk stompzinnig dingetje moet je een mening hebben, tot de vorm van de muurplaatjes om de stopcontacten aan toe. En het liefst zo snel mogelijk. Wij zijn perfectionistisch, maar het moet niet te lang duren allemaal.'

Hijmen: 'Ik heb wel lang over de deurklinken nagedacht. Steeds als ik die prachtige retro, zwarte, bakelieten klinken zie, denk ik: wauw. Dat onze keuken bijna de hele benedenverdieping zou moeten innemen, wisten we direct. Dat is de plek waar we met vrienden lekker hangen. We kozen voor veel ramen vanwege het licht. De inkijk vinden wij gezellig: al kokend zwaaien naar nieuwsgierige voorbijgangers.'

Jantien Vroegop en dochter Fiene. Beeld Sanne de Wilde
Jantien Vroegop en dochter Fiene.Beeld Sanne de Wilde

Jantien: 'De aannemer stond elke ochtend om half zeven op de stoep. Ik moest werken, Hijmen had vrij genomen om te klussen. Het is ons maar één keer gebeurd dat we, na een avondje doorzakken met de buren, wakker schrokken omdat de aannemer al begonnen was.'

Hijmen: 'Omdat ik er zelf met mijn neus bovenop stond, konden we misverstanden de baas blijven. Ik wilde voorkomen dat de aannemer mij in pyjama aantrof, dus ik zorgde ervoor dat ik iedere ochtend klusklaar met de koffie op hem zat te wachten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden