Van Angels Place naar Oek en Ter Balkt

Boze oude punkers en rockers: het voordrachts- en muziekfestival Crossing Border heeft er al jaren mee te kampen...

Deze editie van het Haagse festival komt het chagrijn van zanger Ian MacKaye van de jaren tachtig 'anti-drugs punkband' Fugazi uit Washington. MacKaye komt voordragen, maar heeft niets voorbereid. Het is volgens MacKaye beter als het publiek hem zomaar wat vraagt. 'Ik heb duizenden interviews gegeven, de vragen waren meestal stom, en ik denk dat mijn publiek betere vragen heeft', zegt MacKaye.

Vraag één: 'Wat vind je van religie?' MacKaye: 'Och, het heeft zo z'n goede, maar ook zijn slechte kanten.' Vraag twee: 'Hoe denk je over illegaal downloaden?' MacKaye: 'Ik heb liever dat duizend mensen mijn muziek horen dan dat ik duizend dollar krijg.' Op vraag drie - 'Waarom moeten wij eigenlijk naar jou luisteren?' - is het antwoord: 'Zo praat je niet tegen mij en je hoeft niet te luisteren, daar is de deur.'

Gelukkig voor al die geëngageerde zeurkousen komt op zaterdagavond een oude held het imago van zijn generatie oppoetsen. Hugh Cornwell, ex-zanger van de Engelse punkband The Stranglers, treedt aan in een van de kleinste zaaltjes van de Koninklijke Schouwburg in Den Haag In de linkerhand een akoestische gitaar, in de rechter zijn autobiografie. 'Ik zal eerst een liedje spelen', zegt Cornwell, en ontroerend mooi speelt hij de Stranglers-hit Golden Brown. 'Nog een liedje?' Dan gaat Cornwell voorlezen uit zijn autobiografie Multitude of Sins. Zijn handen trillen, en Cornwell legt uit: 'Ik heb dit nog nooit gedaan, ik ben erg zenuwachtig.' Hij leest een toepasselijk hoofdstuk, over een warm onthaal in Amsterdam door een bende Hells Angels, die kennelijk fan waren van The Stranglers. De band belandt na een optreden in Paradiso uiteindelijk in Angels Place - 'Ongelooflijk, gebouwd door de Nederlandse overheid' -, waar de Angels even laten zien hoeveel wapens ze hebben.

Hugh Cornwell diept hilarische anekdotes op uit een leven on the road, en het publiek luistert verlekkerd. Het optreden is aanstekelijk, vertederend, en gespeend van het eeuwige punk-geklaag. Daarbij zit Cornwell precies op de door Crossing Border gezochte grens tussen muziek en literatuur: hij leest voor over zijn muzikale leven en lardeert zijn voordracht met liedjes uit dat punkverleden.

Er zijn dit jaar meer gasten die zich voegen naar de ingewikkelde formule van Crossing Border. De schrijver Nick Hornby, van de muziekroman High Fidelity, treedt op met band. Bernlef leest voor over de pianist Guus Janssen - met muziek van Guus Janssen. Crossing Border zwalkte voorheen vaak tussen óf muziek, óf proza, maar wordt door deze optredens helderder en spannend.

Voor het eerst ligt de nadruk meer op spraak dan op muziek. De Koninklijke Schouwburg is twee dagen uitverkocht, en dat zonder echt grote bandnamen. Volgens festivaldirecteur Louis Behre is daarmee het bewijs geleverd: 'Dit publiek loopt warm voor literatuur.'

Dat er zoveel oude garde optreedt (Oek de Jong, Jonathan Coe, H. H. ter Balkt), en relatief weinig jong literair talent, is een kwestie van 'kritisch programmeren', zegt Behre. De jonge columnisten van het webzine Spunk mogen vrijdag een half uur voorlezen in een minizaaltje voor dertig man, en dat dient volgens hem te worden beschouwd als een mogelijkheid. 'Daar kunnen jonge sprekers zich bewijzen.'

Of dat gelukt is, vraagt Spunk-columniste Hannah Buenting (20) zich af. 'Het was geweldig dat de zaal vol stond met mensen die mijn teksten echt wilden horen. Maar ik ging daarna mijn boek signeren bij de boekenkraam, en dat viel tegen: niemand.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden