Tv-RecensieEmma Curvers

Van al dat ongemak in Kramp krijg je bíjna weer zin in een ouderwetse mop

Mededeling aan alle marketingafdelingen: gelieve uw musea, leiderschapstrainingen en ook televisieseries niet te marketen als ‘speciaal voor millennials’, vooral wanneer uw dienst of product geen reet met millennials te maken heeft. Ik heb dit jaar al een museum voor millennials in mijn buurt moeten dulden, een Monopolyspel voor millennials en ik zag zelfs een speciale televisie voor millennials langskomen. Ik klik natuurlijk wél op die dingen, op mijn eigen speciale televisie voor millennials (mijn laptop).

Zodoende klik ik ook op Kramp, ‘een onlineserie over klein millennial-leed’, en ben ik de eerste vijf afleveringen zoet met bepalen wat er nu precies zo millennial aan is. Conclusie: weinig. Dat gezegd hebbende, de sketches van Nils en Anouk Vleugels bieden met twee minuten per stuk wél leuke afleiding – voor millennials en non-millennials.

Kramp gaat vooral over het kleine leed van sociale onhandigheid, of als je millennial spreekt, awkwardness. Nu en dan schuurt dat lekker: zoals bij de man die in een draaideur vast komt te zitten met zijn baas, die hem geen vrij wil geven voor een welverdiende vakantie. Of in de sollicitatie die compleet vastloopt, wanneer de interviewer de sollicitant meent te kennen en zij daar niet op tijd tegenin gaat.

Beeld Dorst

Toch voelt die focus op ongemak ook alweer wat sleets. Kramp past in een ontwikkeling binnen comedy waarover collega Haro Kraak vorig jaar al schreef, waarin elke scène afstuurt op een gênante situatie, ook wel cringe comedy genoemd. We bevinden ons nog altijd in The Age of Awkwardness: series als Jeuk, De Luizenmoeder, en Engelstalige voorbeelden als The Office en Parks and Recreation, iedereen lijkt eropuit de kijker te vervullen met plaatsvervangende schaamte. Anti-feelgood, eigenlijk. Je krijgt er bijna weer zin van in een ouderwetse, bulderend vertelde mop, inclusief badum-tssssjj. Het sociale moeras waar we met zijn allen doorheen waden is een dankbare bron van humor – maar er moet meer zijn. 

De ‘belabberde begroeting’ is al een cliché geworden in het awkward-genre: drie zoenen, een knuffel of toch een hand, het wordt altijd een kettingbotsing van ledematen. Ook in Kramp komt-ie terug, in die sollicitatie dus. En in Between Two Ferns: The Movie, de deze maand op Netflix verschenen film naar de gelijknamige interviewserie. Die serie, waarin cringe-oervader Zach Galifianakis beroemdheden sinds 2008 overvalt met botte vragen, is bewerkt tot een onnozel plot waarbinnen méér beroemdheden worden overvallen met botte vragen. De scherpe kantjes zijn er wel vanaf. Bij een ‘spontane’ ontmoeting met model Chrissy Teigen: ‘Je gasten haten het, maar ze komen toch.’ Ja, ja.

Een serie in de categorie awkward die misschien wel nooit hoeft te eindigen is de VPRO-webserie Schroom van animator Aisha Madu. Juist doordat de verhalen hier door échte slachtoffers van ongemak worden opgedist, en de animaties van Madu gretig inzoomen op het zweet, bloed en ja sorry, kots en kak die daarmee gepaard gaan, levert Schroom telkens een sidderende, welgemeende cringe op. Natuurlijk komt de belabberde begroeting ook voorbij: een ongeplande, innige omhelzing met een nieuwe baas. ‘Behoorlijk schaamtevol.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden