Review

Vaiana bewijst Disney's nieuwe, progressieve weg

Het definitieve bewijs dat Disney een nieuwe, progressieve weg is ingeslagen. Een stoer meisje maakt de toekomst voor tuttige Disney-prinsessen behoorlijk onzeker.

Je kunt Moana maar beter geen prinses noemen. Daar is het Polynesische meisje niet van gediend, zo merkt halfgod Maui. Ze is de dochter van het stamhoofd, dat is iets heel anders. Maar Maui redeneert in Vaiana veel simpeler: 'Als je een jurk aan hebt, en je hebt een dier als sidekick, dan ben je een prinses.'

Valide puntje, van Maui. Maar Moana is wel een heel bijzondere Disney-prinses. Eentje zonder prins - nee, echt, de liefde speelt in deze geanimeerde musical geen enkele rol. Eentje die een geboren leider is, dapper en standvastig. Die zelfstandig een halve oceaan overzeilt, niet piept bij gevaar maar terugvecht. Eentje met een normale pols- en enkelomtrek. De 16-jarige Moana is simpelweg het krachtigste vrouwelijke personage in een Disneyfilm ooit, leuk voor jongens en meisjes.

Vaiana

Animatie
Regie: Ron Clements en John Musker.
Originele versie in 66 zalen, Nederlandse versie in 142 zalen, 103 minuten

Ook bijzonder: het is een gekleurd meisje dat hier de hoofdrol speelt, en de liefde en aandacht die is besteed aan het schetsen van haar Polynesische cultuur is minstens zo revolutionair. Na de anti-prinsenboodschap van Frozen (2013), de multiculturele cast van Big Hero 6 (2014) en het bijna politieke Zootropolis (2016) is Vaiana het definitieve bewijs dat Disney een nieuwe, progressieve weg is ingeslagen.

Maar daarbuiten is Vaiana eigenlijk opmerkelijk onopmerkelijk. In de film moet Moana eerst de halfgod Maui overhalen om een vruchtbaarheidssteen die hij heeft gestolen terug te brengen. Samen gaan ze vervolgens op zoek naar diens betoverde vishaak, waarmee hij van gedaante kan veranderen. En dan pas kunnen ze de wereld redden van een soort zwarte wolk. Ingewikkeld? Dit plan wordt in de film een aantal keer letterlijk benoemd.

Ze zitten vooral lang op een boot, Moana en die halfgod die zo vol is van zichzelf dat hij overal een zootje van maakt zonder dat hij het zich realiseert. Gelukkig is de dierensidekick, een oliedomme haan, geestig. En ze komen onderweg nog wat aardige personages tegen - een reuzenkrab met voorliefde voor glitters die een grappig David Bowie-achtig liedje zingt, is het leukst.

Keurig koerst het verhaal op het doel af. De muziek is prima -het merendeel van de liedjes volgt het gebruikelijke Disney-template, plus wat Polynesische invloeden. De boodschap over jezelf leren kennen geeft soms het gevoel dat je in een groef van een eeuwigdurende Disney-plaat bent beland.

Maar onoverkomelijk is het niet. Daarbij is de CGI-animatie schitterend: kijk nou toch naar al dat water, en de manier waarop het haar van Maui danst. De kleuren knallen van het scherm, alsof dit magische, tropische eilandenrijk een tikje in overdrive staat. Daar wil je wel vertoeven, zeker met dit stoere meisje dat de toekomst voor tuttige, afhankelijke Disney-prinsessen behoorlijk onzeker maakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.