Profiel Victoria Beckham

V is voor Victorie: hoe Victoria Beckham de modewereld inpalmde

Van ordinaire voetbalvrouw uitgroeien tot serieus genomen modeontwerper: dat zullen weinigen Victoria Beckham nadoen. Deze week bestaat haar merk tien jaar. Het verhaal van een Spice Girl die bereikte wat ze really, really  wilde.

1997. Beeld Getty

Toen Victoria Beckham twaalf jaar geleden aankondigde dat ze ‘iets met mode’ ging doen, werd daar achter handen en ruggen heel schamper om gelachen. Allereerst: ze was zo ongeveer de minst aangewezen persoon in het heelal om óóit te worden opgenomen in het gesloten en elitaire bastion der serieuze modeontwerpers. Als gewezen Spice Girl én voetballiefje gold ze als oppervlakkig en ordinair in het kwadraat. Ten tweede: wát ze deed, dellerige spijkerbroeken beplakken met goedkope strassteentjes, was bepaald geen smaakvolle exercitie.

Tips

Toen ze tien jaar geleden tijdens New York Fashion week een klein clubje modejournalisten bij zich riep in een suite van het Waldorf, waren de verwachtingen logischerwijs niet al te hoog gespannen. ‘The woman formerly known as Posh Spice’ toonde en verklaarde er tien knap gemaakte jurken, lichaamsvolgend en supersexy – zwaar leunend op de Galaxy-dress van jurkenmaker Roland Mouret die ze zelf graag droeg. Het was geen ordinair jatwerk overigens. Beckham had Mouret gevraagd om hulp, en hij had haar wat tips gegeven.

Deze week viert ze dat ze tien jaar een eigen kledinglijn heeft. Aanstaande zondag showt ze haar jubileumcollectie niet zoals gebruikelijk tijdens New York Fashion Week, maar in haar thuisland, tijdens London Fashion Week. Bij die show zal het puikje van de modepers front row zitten, in oprechte bewondering. Want wat niemand ooit voor mogelijk hield, heeft Beckham in tien jaar tijd toch maar mooi geflikt: ze geldt als een van de smaakvolste, meest gedistingeerde ontwerpers ter wereld. Grote vraag is natuurlijk: hoe heeft ze dat voor elkaar gekregen?

2005. Beeld Getty Images for Laureus

Coryfeeën die een eigen modelijn opzetten: dat is op zich natuurlijk niks nieuws. Regilio Tuur deed het, Jennifer Lopez deed het en zelfs Gordon waagde zich eraan. De meeste merken van beroemdheden sneven doorgaans even rap als ze verschijnen, en van de enkele die overeind blijven schopt vrijwel geen een het tot salonfähig modehuis. Enige uitzondering: The Row, het ingetogen luxe kledinglabel van de Amerikaanse tweeling Ashley en Mary-Kate Olsen. Groot verschil met Beckham is wel dat zij zowel hun naam als hun gezichten niet voor het merk inzetten, en dat ze als kindsterretjes een schattige reputatie hadden, en niet, zoals Victoria, het discutabele imago van een geldsmijtende glamourpoes.

Hulp

Dat Beckham een serieus genomen ontwerper heeft kunnen worden is misschien vooral te danken aan het feit dat ze donders goed weet dat ze van huis uit geen ontwerper is, en hulp nodig heeft van anderen. Iets waar ze zelf totaal niet schimmig over doet: zo noemt ze zichzelf niet designer maar creative director. Ze is eerst en vooral een slimme zakenvrouw die behalve haar man David ook haar voormalige manager Simon Fuller heeft betrokken bij het op- en uitbouwen van haar zaak. Werden bij de Spice Girls Victoria’s zangpartijen gewoon weggedraaid en ingevuld door anderen, ook voor haar modecarrière luidde het devies: experts laten doen wat je zelf (nog) niet goed kunt. Met de tips van Mouret ging ze op zoek naar een toegewijd en permanent team van creatieven met kennis en smaak. Mensen die zelden of nooit in de schijnwerpers komen, maar wel alle credits krijgen van Victoria. Van dat kleine team heeft ze in korte tijd veel geleerd: dat strak niet bepaald recht evenredig is aan chic bijvoorbeeld, en dat less is more niet voor niets zo’n joekel van een modecliché is.

2007. Beeld Getty

Wat ongetwijfeld ook meegespeeld heeft is dat Victoria, al is ze bijna doorschijnend dun, een olifantenhuid heeft. In plaats van in een hoekje gaan zitten miemelen omdat ze de risee van modeland was, ging ze ijzerenheinig door: strak gefocust, snoeihard werkend en bloedjefanatiek. Het was met diezelfde instelling dat ze ooit met een kop vol dromen, maar zonder aanwijsbaar varietétalent was begonnen aan Laine Theatre Arts college in Epsom, even onder Londen. Ze had kijkend naar de tv-serie Fame bedacht dat ze ook beroemd wilde worden – vandaar dat ze haar autobiografie Learning to fly noemde, naar een zin uit de titelsong van Irene Cara.

Een oproep voor een auditie bracht haar bij de Spice Girls, de succesband die in 1996 met Wannabe in meer dan 30 landen op nummer 1 kwam om vervolgens 5 jaar lang kneiters van hits te scoren en 75 miljoen platen te verkopen. Toen Victoria (toen nog) Adams haar groom to be David Beckham ontmoette, in 1997 in de spelerslounge van Manchester United, was zij een beetje tipsy en als Spice Girl al veel beroemder dan David, die op dat moment nog niet eens in het eerste elftal speelde. Een jaar later waren ze verloofd en nog een jaar later kwam zoon Brooklyn ter wereld. In datzelfde jaar volgde hun huwelijk. Dat was geen half werk, en ook niet van de stille, ingetogen soort: ze trouwden in een Iers kasteel met ruim 400 man personeel, zaten op tronen en Victoria droeg een kroontje. Foto’s van het feest werden voor 1 miljoen pond verkocht aan OK! Magazine.

2007. Beeld MLS via Getty Images

Wat volgde was een heerlijke periode voor de roddelpers. Er kwamen nog twee zoontjes, een niet te missen borstvergroting en uitbundige hair extensions, er kwamen realityshows, breed uitgemeten buitenechtelijke affaires (van hem), parfums (van beiden), en een behoorlijk premature autobiografie (van haar). Toen David ging spelen bij LA Galaxy, het gezin naar Los Angeles verhuisde en Victoria platinablond en krokant bruin werd, leek een status als toekomstig stijlicoon voorgoed uitgesloten.

Victoria’s imperium

Victoria Beckhams modeimperium bestaat inmiddels uit twee kledinglijnen – Victoria Beckham en het iets jongere en iets minder kostbare Victoria, Victoria Beckham. Ze maakt behalve kleren ook tassen, zonnebrillen (zonder glittersteentjes), kleine lederwaren en sieraden. Een en ander is te koop in haar eigen winkels in Londen en Hong Kong en via vele verkooppunten wereldwijd, zoals de Bijenkorf in Amsterdam. Uitstapjes maakte ze ook: voor het betaalbare Target ontwierp ze een zeer betaalbare vrouwen- en kindercollectie die de winkels uit vloog. Voor Estée Lauder creëerde ze een make-uplijn en voor Reebok witte sneakers.

Wie Victoria nu ziet kan geen enkele echo van toen ontwaren. Ze is chic en cool, in sluike jurken, losse jumpers en vloerlange wijde broeken van haar eigen labels. De siliconen zijn teruggebracht naar de plastisch chirurg en de potjes blondering, zelfbruiner en lipgloss zijn klaarblijkelijk foetsie. Haar kleding lijkt nog het meest op het ingetogen, welhaast intellectuele werk van Phoebe Philo en Clare Wright Keller, die andere twee Britse vrouwen die kleren maken die volwassen vrouwen met een baan en/of een gezin ook echt willen dragen. ‘Optimistisch geëmancipeerd’ noemt Beckham haar stijl zelf, en ‘vrouwelijk met een praktisch element’. De enige uiterlijke aspecten die ongewijzigd bleven zijn enerzijds haar ranke gestalte, te danken aan een ijzeren discipline en een strak fitnessregime: twee uur traint ze per dag, één uur voor- en één uur nadat ze haar jongste kind, innig gewenste dochter Harper Seven, naar school brengt. 

2009. Beeld FilmMagic

Pruilmondje

Anderzijds is ook haar kenmerkende doodongelukkige gezichtsuitdrukking ongewijzigd: een tikje droeve hertenogen en een pruilmondje. Beckham lacht nooit in het openbaar, naar verluidt omdat ze vindt dat dat er raar uitziet. Humor en zelfspot heeft ze desalniettemin wel degelijk. In haar collectie zit een T-shirt met de tekst ‘Fashion stole my smile’, dat ze zelf graag – met een stalen smoel uiteraard – draagt. Hoeveel zelfspot en comedytalent ze heeft, illustreerde ze ook door voor de Britse Vogue, wier oktobercover ze ter ere van haar jubileum siert, een filmpje op te nemen waarin ze op de set van een shoot keuvelt met haar goede vriend, Vogue-hoofdredacteur Edward Enninful. Ze speelt een veeleisende diva, praat in songteksten van de Spice Girls en maakt gortdroge verwijzingen naar de allervulgairste outfits die ze als zangeres en voetbalvrouw gedragen heeft, inclusief de schuimtaartjurk van haar kitschhuwelijk. Alles past uiteraard nog als een handschoen.

Jezelf opnieuw uitvinden maar je discutabele modeverleden niet verloochenen, daar is moed én klasse voor nodig.

2012. Beeld Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.