Utopia is een vrolijke plaat over hoop en liefde, en ook over #MeToo

CD (pop) - Björk

Foto RV

Kort nadat begin 2015 haar sterke 'echtscheidingsplaat' Vulnicura was verschenen, had Björk het al over de opvolger, die een hoopvolle tegenhanger moest worden: Vulnicura was 'hell', de opvolger zou 'heaven' zijn.

Zo pakt het inderdaad ongeveer uit op Utopia, een plaat over nieuwe liefde in brede zin. In Blissing Me regent het vrolijke harpklanken, de titelsong en Courtship hebben blije fluitarrangementen en in The Gate is 'I care for you' het zinnetje dat ze steeds weer sussend herhaalt, als in een avant-gardemadrigaal.

Wat Utopia écht een goede plaat maakt, is (net als op Vulnicura) de elektronische omlijsting door Arca, de Venezolaanse producer die hier bijna als gelijkwaardige artiest naast Björk staat. Arca voegt aan alle tracks iets essentieels toe, te beginnen met de opener, het mooie Arisen my Senses, dat hij bewerkt met elektronische stoten als paukenslagen.

Utopia

Björk
Pop
One Little Indian/Konkurrent

Halverwege, in Body Memory, bezingt ze hoe je lijf fysieke herinneringen opslaat: liefde, maar ook de bijbehorende pijn. Terwijl het lange nummer zuigt en bonkt als een stoomfabriek moet je wel denken aan haar #MeToo-ontboezemingen over die 'Deense regisseur' die alleen Lars Von Trier kon zijn en haar te lang en te dwingend vasthield en betastte. In Tabula Rasa: 'Break the chain of the fuck-ups of the fathers/ for us women to rise and not just take it lying down.'

Wat een mooie, boeiende plaat.

Björk tijdens een optreden in Amsterdam in 2007. Foto ANP
Meer over