Une semaine de vacances

Te dwingend, te rigoureus, te provocerend zelfs om onbesproken te laten

Ariejan Korteweg

Veel lijkt het niet om het lijf te hebben: Une semaine de vacances (Een week vakantie) van Christine Angot (1959). Honderdveertig pagina's, kleine bladspiegel, vrijwel geen alinea's. Maar het is te dwingend, te rigoureus, te provocerend zelfs om onbesproken te laten.

Een meisje, hooguit 15 jaar, is op vakantie met een man die ze 'papa' moet noemen. Hij rijdt een Peugeot 604, draagt geruite broeken, leest Le Monde en weet waarom het op een bospad goed is een tegemoetkomende wandelaar gedag te zeggen. Die echte heer gebruikt hun samenzijn om maximaal aan zijn gerief te komen. Geen kans laat hij voorbijgaan, geen variant blijft onbenut. Hij prijst haar uitbundig, vindt dat ze gunstig afsteekt bij de andere vrouwen en meisjes met wie hij seks heeft.

Het meisje beleeft daar geen plezier aan, maar weigert hem bijna niets. Het einde van het liedje is dat hij haar zonder omhaal van woorden op de trein zet. Dat alles beschrijft Angot in de derde persoon enkelvoud. Met haar observeren we dit vreemde duo . Over hun gevoelens vernemen we zo goed als niets - die mogen we zelf invullen.

Opgelucht sla je het boekje dicht, na deze beschrijving van machtswellust. Angot roept in Frankrijk vaak weerstand op: te persoonlijk, koket, te drammerig. Met de strakke, pure vorm die ze aan Une semaine de vacances gaf, overwint ze al die bezwaren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden