Underworld schrijft voor de derde keer geschiedenis in Paradiso

Underworld speelde meer dan 21 jaar na het verschijnen van hun baanbrekende album Dubnobasswithmyheadman de plaat opnieuw. Het concert in Paradiso was een perfecte uitvoering. Stilstaan was geen optie.

Karl Hyde van Underworld. Beeld ANP

De beste concerten van Underworld in Nederland vonden plaats in Paradiso, Amsterdam. Op 2 april en 30 december 1994 om precies te zijn. Het Britse trio had eerder dat jaar hun baanbrekende album Dubnobasswithmyheadman uitgebracht. Dat elektronische muziek live zo spannend, en zinnenprikkelend kon zijn was een nieuw gegeven. De stuwende technobeats in combinatie met soms dromerige dan weer dwingende opzwepende vocalen van Karl Hyde, die het midden hielden tussen declameren en zingen, veroorzaakte een nieuw soort extase.

Fenomenaal geluid

Dinsdag tijdens het eerste van twee uitverkochte concerten in Paradiso deed Underworld daar nog een schepje bovenop. Het materiaal was goeddeels hetzelfde omdat het album Dubnobasswithmyheadman integraal werd uitgevoerd. Maar het geluid was zo fenomenaal dat je gaandeweg het optreden vergat naar muziek van meer dan twintig jaar geleden te luisteren.

Underworld bestaat al jaren uit Rick Smith, als regisseur in het midden achter een immense mengtafel, Karl Hyde voor de kijkers rechts, soms op gitaar en regelmatig olijk dansend schuddend met zijn koppie, en Darren Price (hij verving in 2000 dj Darren Emerson). Ze brachten na Dubnobasswithmyheadman nog veel platen uit maar eigenlijk werd het nooit meer beter dan toen. Zo tussen 1993 en 1995 maakte de band hun meest tijdloze werk. De negen nummers van het album dat destijds zoveel furore maakte en in Paradiso geen moment gedateerd klonken, maar ook de singles (Rez, Spikee, en het klassiek geworden Born Slippy) werden in dat korte tijdsbestek opgenomen.

Ze kregen in Paradiso de perfecte uitvoering. Rustig beginnend met Dark & Long gevolgd door Mmm...Skyscraper I Love You, waarin Hyde even los mocht gaan ('I see Elvis'). Dan via het wat minder bekend gebleven nummers als Surfboy en Tongue (met mooi sprankelende gitaarnoten van Hyde naar de eerste climaxen (Dirty Epic en Cowgirl).

Het was niet alleen de muziek die betoverde, ook de lichtshow klopte precies. Een fraai spel van zwiepende lichtbundels en laserstralen dat, gevoegd bij de juiste dosis rook, in Rez zelfs even een hallucinerend effect had.

Stilstaan was al lang geen optie meer. Hoewel echt te vol om goed te dansen zocht iedereen een mogelijkheid om even los van de grond te komen.

Buiten zinnen

En wat was dat? Die mondharmonika van Hyde? Die waren we even vergeten, de single Bigmouth die Underworld als Lemon Interupt uitbracht. Een inleiding op de onvermijdelijke finale, het dankzij de film Trainspotting wereldberoemd geworden nummer Born Slippy. Heel de zaal riep het met Hyde mee: 'lager, lager, lager'. Een bomvol Paradiso zo massaal buiten zinnen zien raken: het blijft prachtig en zal nooit wennen.

Underworld schreef er voor de derde keer geschiedenis met nog altijd volkomen op zichzelf staande dansmuziek. Het concept 'band speelt klassieke album' mag wat aan inflatie onderhevig zijn, maar dit was een klassiek album, en het klonk beter dan ooit.

Underworld. Gezien: Paradiso, Amsterdam, 24 maart. Nog te zien: Paradiso, Amsterdam, 25 maart en Klokgebouw, Eindhoven, 27 maart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden