Interview David Robert Mitchell

Under the Silver Lake-schrijver/regisseur: ‘Het was als een koortsdroom op een intense hoeveelheid koffie’

Regisseur David Robert Mitchell (van horrorhit It Follows) is terug met de thriller Under the Silver Lake, een duister verhaal rondom de allerrijksten in de Hollywood Hills. Film noir-esque? Klopt. Mitchell was nogal een kijkbuiskind.

Riley Keough in Under the Silver Lake.

Regisseur David Robert Mitchell (44) reed eens met zijn vrouw langs de reusachtige villa’s in de heuvels aan de randen van Los Angeles. ‘Wat gebeurt daar nou écht?’, vroeg hij zich hardop af, wijzend op een hek waarachter het zoveelste zonovergoten woonkasteel op hun route verborgen lag. Achter de schrijftafel sloeg zijn fantasie de volgende dag op hol. Mitchell verdiepte zich in ‘de gekste samenzweringstheorieën’ en pende in korte tijd het scenario neer van Under the Silver Lake, een speelse film noir over de sukkelige jongen die in zijn zoektocht naar zijn mooie, verdwenen buurmeisje ogenschijnlijk terloops de krankzinnigste geheimen van Los Angeles blootlegt.

Het fundament van zijn film is terug te voeren op het verschil tussen arm en rijk in Los Angeles, zegt Mitchell op het filmfestival van Cannes dit jaar. ‘Het contrast tussen een klein, extreem rijk en machtig groepje mensen en miljoenen die tevergeefs vergelijkbare dromen najagen is enorm. Het is ergens wel logisch, dacht ik, als een aantal mensen dat niet tot de machtigen en rijken behoort op pad gaat om een kijkje te nemen in die enorme huizen. Mensen die zich afvragen waarom zij niet in zo’n huis wonen.’

De trip van zijn hoofdpersonage leidt van toevallige ontmoetingen op een lome openluchtfilmvoorstelling en een energiek dansfeestje naar een hoogst eigenaardig treffen met een geheimzinnige componist, die met volle overtuiging verantwoordelijkheid claimt voor de productie van zo’n beetje alle popliedjes ter wereld – en daarmee zijn de vreemdste momenten van dit verdwaalverhaal nog niet eens genoemd. De jongen ontdekt bovendien overal codes en patronen: in de plattegrond van computergame Zelda, in een undergroundstripboek, in een achterstevoren gespeelde plaat. Daarmee denkt hij dichter bij de waarheid achter de verdwijning van zijn buurmeisje te komen. ‘Het was als een koortsdroom op een intense hoeveelheid koffie’, zegt Mitchell over het schrijfproces, alsof de tamelijk hallucinante uitkomst hem zelf ook verbaast.

Beeld Under the Silver Lake

Niet zo vreemd dus, dat het even duurde voor hij zo’n maffe en ambitieuze film van de grond kreeg. Mitchell was op het moment van schrijven, in de zomer van 2011, pas gedebuteerd met het prettig lichte coming-of-agedrama The Myth of the American Sleepover (2010), een onschuldige film over spannende, zomerse middelbareschoolslaapfeestjes als volwassenwordingsritueel. De film schopte het weliswaar direct tot Cannes en draaide zelfs even in de Nederlandse bioscopen, maar de invloed op het verdere verloop van Mitchells carrière was beperkt. De deuren naar een gloedvolle toekomst gingen wél open met zijn tweede film It Follows, sinds de première in 2014 zonder uitzondering genoemd als een van de angstaanjagendste horrorfilms van deze eeuw. De film, over slachtoffers van een soa-achtig virus die ­tergend traag worden achtervolgd door bovennatuurlijke wezens, is zo’n zeldzame horrorfilm die ook buiten horrorkringen goed wordt ontvangen: hij groeide uit tot een internationale hit met hoog durf-jij-’m-te-ziengehalte.

Mitchell kon uiteraard niet bevroeden dat zijn eerste poging in het horrorgenre zou uitgroeien tot instantklassieker, maar hij bekent er voor de eerste vertoning wel stiekem op te hebben gehoopt. ‘Ik wist niet of het publiek hiervoor openstond: horror was vier jaar geleden niet zo hip als nu, maar voor mij voelde het precies goed. Het was mijn doel een horrorfilm te maken die niet inwisselbaar is, een film die over een paar jaar nog steeds kan worden gewaardeerd. Zo maak ik mijn films het liefst: ik bedenk iets waarmee ik me sterk verbonden voel en hoop dat anderen die connectie ook maken. Maar zeker weten doe je het nooit.’

Andrew Garfield in Under the Silver Lake. Beeld Under the Silver Lake

Bezorgd dat hij na It Follows zou worden bestempeld als horrorfilmer was Mitchell niet. ‘Er zijn nog zoveel verhalen te vertellen. Ik weet wat ik wil en twee keer na elkaar in hetzelfde genre werken wil ik in ieder geval níét. Het was niet lastig aanbiedingen voor horrorfilms naast me neer te leggen.’

Temeer omdat Mitchell voorlopig enkel zijn eigen scenario’s verfilmt. En dat levert, ondanks de uiteenlopende genres die hij tot nu toe koos, een opmerkelijk coherent oeuvre op. The Myth of the American Sleepover, It Follows en ook Under the Silver Lake zijn lichtjes nostalgisch. Films over jonge personages die leven in een soort dromerige tijdloosheid. Hoe dat zo komt? Mitchell, als het op analyse van zijn eigen werk aankomt een man van weinig woorden: ‘Zo komt dat eruit.’

In Under the Silver Lake verwijst Mitchell naar zijn eigen werk: tijdens een openluchtfilmvertoning wordt zijn film The Myth of the American Sleepover gedraaid.

Zelfs wanneer Under the Silver Lake pure spielerei is, blijft bijzonder hoe Mitchell zijn eigen droomwereld schept (vier sterren)

Misschien is de film vooral een uitnodiging de werkelijkheid te bekleden met een mysterie. Lees hier de recensie.

Enkele actrices uit zijn debuut zijn bij de vertoning aanwezig en blijken prostituees geworden, ontdekt de hoofdpersoon. Mitchell: ‘Voor de duidelijkheid, dit is niet hun echte verhaal: ik verfilm hier mijn duistere idee van wat de Hollywoodindustrie kan doen met mensen. Ik wilde iets nieuws zeggen met mijn werk uit het verleden. Stel, je maakt iets heel oprechts, liefs en puurs, en laat dat los op de Hollywoodindustrie, kun je er dan van uitgaan dat het oprecht, lief en puur blijft?’

Hij raakte als kind gefascineerd door film door het werk van zijn oom, die met zijn vader animatiemodellen bouwde voor kleine lokaal geproduceerde films in zijn geboortestaat Michigan, onder de rook van Detroit. ‘In de kelder van mijn huis stond een tafel waarop ze stop-motionfilms maakten, denk aan regisseur Ray Harryhausen en King Kong. Ik had nog nooit zoiets moois gezien. Daar ontstond mijn grote filmliefde – ik werd een obsessieve kijker.’

Dat is te zien: in Under the Silver Lake zitten invloeden van de voyeuristische personages in de thrillers van Alfred ­Hitchcock tot L.A.-noirs als The Big Sleep (1946), Kiss Me Deadly (1955) en The Long Goodbye (1973). Ook talloze invloeden uit romans, strips, platen en zelfs computergames keren terug in Under the Silver Lake. ‘Vrienden die het scenario lazen moesten direct denken aan Thomas Pynchon, de schrijver van onder meer Inherent Vice (een thriller waarin het de lezer onmogelijk wordt gemaakt vat te krijgen op een mysterie, red.). Ze konden nauwelijks geloven dat ik nooit iets van Pynchon had gelezen. Mijn inspiratie bestaat uit een lappendeken van invloeden, daar kan via een omweg best wat Pynchon naar binnen zijn geslopen.’

Spider-Man

Andrew Garfield speelde tweemaal Spider-Man en bladert als complotdenker Sam in Under the Silver Lake achteloos door een Spider-Man-strip. Toeval? Een schitterend toeval, zegt regisseur David Robert Mitchell. ‘Die scène stond in het scenario vóór Andrew Garfield werd gecast. Toen ik het schreef, had ik nog niemand voor de hoofdrol in gedachten.’

Regisseur David Robert Mitchell Beeld WireImage
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.