Uitvergrote houterigheid kan de ziel niet echt beroeren

Ze beweegt als een marionet, die door een onhandig speler steeds in onverwachte bochten wordt gestuurd. Stijf, met vreemde kronkels en duikbewegingen, en in ieder geval nooit lekker los en vloeiend....

GERT VAN VEEN

MUZIEK

Moloko. 2 oktober, Melkweg Amsterdam.

Het Engelse duo, Murphy en componist-producer Mark Brydon, heeft zich sinds het debuutalbum Do you like my tight sweater? een solide plek verworven in de Britse triphop-scene. Ergens tussen de herfstige Britsoul van Portishead en de al even donkere hiphop-poëzie van Tricky, maar met een eigen sound die eigenlijk alleen in grote lijnen de andere acts benaderd.

Vooral in de elektronische instrumentatie van Mark Brydon, een veteraan van de Sheffield-scene, die met de door hem ontdekte jonge Ierse zangeres eindelijk het grote succes heeft gevonden. Hoewel, met dat succes valt het nog wel mee. Al werd Moloko drie jaar geleden een grote toekomst voorspeld, echt veel is de groep sindsdien niet opgeschoten.

Het dit jaar verschenen tweede album I am not a doctor werd beduidend minder positief ontvangen dan het debuut. De spontane onbevangenheid en de licht bizarre toon heeft op de opvolger plaatsgemaakt voor doorwrochte, zij het niet al te toegankelijke songs. Meer dan voorheen tovert Murphy in elk nummer een andere stem tevoorschijn, van galmend orator en metalige robot tot boze heks of blueszangeres.

Toch zit in die variatie een rode draad: ze lijkt te willen verhullen dat ze dan wel jazz, blues of soul zou willen zingen, maar beseft daar de kwaliteiten voor te missen. Daarom klinkt haar Billie Holliday-impersonatie vooral als parodie: de stembuigingen zijn te zwaar aangezet, de uithalen te scherp. Op de platen is dat nog aardig weggemoffeld, maar live komen Murphy's tekortkomingen luid en duidelijk aan het licht.

Op het podium bestaat Moloko naast Brydon en Murphy uit een drummer en een tweede toetsenist, die zich onder meer bedient van een echt Hammond-orgel - zeldzaam op de moderne poppodia. Een lekker hechte groep, die weinig moeite had met het materiaal van het nieuwe album.

Pas in het laatste deel, en in de toegiften kwam het debuut Do you like my tight sweater? aan bod, waarvan de songs een enthousiaste respons kregen van de volle zaal. Maar al was de band - vooral in de funky tracks - goed op dreef, toch was het vooral de zangeres die de sfeer van het concert bepaalde.

Tot stijlvorm verheven houterigheid is sinds Buddy Holly en later David Byrne dan wel een mogelijke optie voor would be-popsterren, maar bij Moloko blijft Roisin Murphy's uitvergrote stijfheid te veel een maniertje. Op de beste momenten even vermakelijk, maar zelden in staat om de ziel te beroeren.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden