Review

Uitmuntende zangers en swingende strijkers

Uitmuntende zangers en dramatische muziek in deze opera over Nixons bezoek aan China. Strijkers die swingend op hun stoel hun rusten tellen, ook weleens verfrissend.

Het is wel eens verfrissend om op de stoel swingende strijkers te zien.Beeld Persis Bekkering

John Adams, de componist van grote politiek-historische werken over het Midden-Oosten, de Koude Oorlog en vrouwenrechten, werd onlangs gevraagd hoe een opera over het huidige Witte Huis eruit zou moeten zien. 'Het idee van een Trump-opera interesseert me totaal niet', reageerde hij. Trump is geen boeiend personage, 'omdat hij niet in staat is tot empathie.'

Je zou willen toevoegen dat Adams al genoeg muziek heeft geschreven die licht werpt op de staat van Amerika. Zoals zijn allereerste opera Nixon in China (1987), over het historische staatsbezoek van Nixon aan de communistische Volksrepubliek in 1972 dat de gespannen verhoudingen tussen Oost en West aanzienlijk zou verbeteren. Een ontwikkeling die bijna teniet was gedaan als Trump deze week niet een beleefd telefoontje had gepleegd naar de Chinese president Xi Jinping, na weken van diplomatieke pesterij. Trump was in de aanloop naar zijn inauguratie als president bijzonder hartelijk geweest tegen Taiwan, en dreigde daarmee het één-Chinabeleid aan de kant te zetten.

Zaterdagmatinee: Nixon in China (****) Van: John Adams.
Door Nationaal Jeugd Orkest en Cappella Amsterdam o.l.v. Kevin John Edusei.
11/2, Concertgebouw Amsterdam.

Zaterdag, een paar dagen voor Adams' 70ste verjaardag, werd de drie uur durende, wervelende opera concertant uitgevoerd in het Concertgebouw, door het Nationaal Jeugd Orkest (NJO), Cappella Amsterdam en dirigent Kevin John Edusei. Eens te meer bleek hoe fascinerend het werk (dat tot stand is gekomen met regisseur Peter Sellars en librettist Alice Goodman) nog altijd is, zowel in muzikaal als dramatisch opzicht.

Niet dat de uitvoering puntgaaf was. Vooral voor de pauze was de klank te dik, te weinig doorzichtig, wat ook kan liggen aan de microfoonversterking (die een enkele keer zelfs luidruchtig kraakte). Zeker tegen het einde van de eerste akte, een gelaagd samenspel van koor, orkest en solisten, was het schelle koper naast de op vol volume zingende solisten nogal vermoeiend. Na de pauze was dat beter en veel werd goedgemaakt door de inzet van de conservatoriumstudenten van het NJO, die zich vol overgave op de muziek stortten. Het is weleens verfrissend om strijkers glimlachend en swingend op hun stoel hun rusten te zien tellen.

De zangers waren uitmuntend: Robin Adams als Nixon, met zijn spierballentimbre dat toch altijd helder blijft, een geweldige David Wilson-Johnson (als premier Zhou En-lai) wiens rijpe stem de rol ervaring en menselijkheid inblies, en een lyrische, stralende Yun-Jeong Lee als Mao's geslepen vrouw Jiang Qing. Juist in concertante versie werd hoorbaar hoe een stem een personage zo veel nuances kan geven. Adams' toonzetting is daarnaast al dramatisch genoeg; wanneer na de repetitieve minimalistische figuren de muziek plots van karakter verandert en een Walküre-verwijzing klinkt, zie je vanzelf voor je hoe het presidentiële vliegtuig in Peking landt. It's great, zou Trump beamen.

De échte Nixon in China.Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden