AlbumrecensieBritten Sinfonia - James MacMillan – Symphony no. 5

Uiteindelijk krijgt de missionaris in MacMillan de overhand op zijn Vijfde symfonie ★★★☆☆

Een standvastiger katholiek dan de Schot James MacMillan (60) valt onder componisten amper te vinden. Neem zijn Vijfde symfonie, die vorig jaar haar première kreeg. Le grand inconnu luidt de Franse ondertitel, de grote onbekende, waarmee niets geringers wordt bedoeld dan de Heilige Geest. Van geest, spiritus, naar inspiratie: voor MacMillan is goddelijke inblazing geen abstractie.

De symfonie opent met adem- en ruisklanken. Het ruisen gaat over in tikken met strijkstokken en klapperen met kleppen, er komt gezoem bij dat uitmondt in sirenezang. Gaandeweg schilderen dirigent Harry Christophers, orkest Britten Sinfonia en het koor The Sixteen een fascinerend klanklandschap. Helaas wordt het verstoord door een merkwaardige climax op akkoorden die lijken weggelopen uit de Wagneropera Das Rheingold

Idem dito in deel 2: intrigerend harpgetokkel wordt onderuitgehaald door platte orkestakkoorden. Als de zangers tot irriterens toe jubelen over ‘The light! The light! The light!’, krijgt de missionaris in MacMillan de overhand.

Britten Sinfonia

James MacMillan – Symphony no. 5

Klassiek

★★★☆☆

Coro

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden