Review

Uit onmacht geproduceerde noten zijn toch troostrijk

Cd (jazz) - Lee Konitz

In oktober wordt hij 90, maar altsaxofonist Lee Konitz weet nog altijd niet van ophouden. De Amerikaanse jazzgrootheid die in de jaren veertig al speelde met legendarische namen uiteenlopend van Lennie Tristano tot Miles Davis, en meer recent met Brad Mehldau, is met een zekere regelmaat ook op Nederlandse jazzpodia te zien.

Cover van Frescalalto

Een onverdeeld genoegen zijn die optredens niet. Konitz kan niet zo lang meer blazen, wat hij compenseert met lange passages woordloos zingen.

Dat doet hij ook op zijn nieuwe plaat Frescalalto, waarop hij door de stukken heen geduwd wordt door Kenny Barron, die de leiding in het kwartet op zich lijkt te hebben genomen.

Het heeft wel iets ontroerends: Konitz doet zijn uiterste best maar laat nog al eens een valse noot vallen, ook als hij zingt. Maar hoe Barron met de ritmesectie (bassist Peter Washington en drummer Kenny Washington) de boel bij elkaar houden, en Konitz regelmatig zelfs laten gloriëren, is heel bijzonder. Zelden klonken valse, uit onmacht geproduceerde noten toch zo troostrijk.

Frescalalto

Lee Konitz
Jazz
Impulse!/Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.