Review

U2 zet geroutineerd een feest der herkenning neer

Het is net zo'n icoon in popmuziek geworden als het tonglogo van The Rolling Stones of de banaan van de Velvet Underground; de Joshua Tree van U2. Als door een reus gefiguurzaagd maakt het ding deel uit van het decor op het podium van de Johan Cruijff Arena en staat symbool voor het album waarop de band Amerika ontdekte en zanger Bono zijn frustratie met, en fascinatie voor dat land bezong.

Hoewel herkenbaar, speelt U2 net iets te routineus en is Bono een tikkie slordig in zijn zang. Beeld anp

Misschien is The Joshua Tree, met meer dan twintig miljoen verkochte exemplaren, zelfs het beste album van U2. Het is in ieder geval een plaat waarvan 55.000 duizend fans in Nederland de dertigste verjaardag komen vieren. Het album dat de definitieve Amerikaanse doorbraak bewerkstelligde van de Ierse band en haar officieus de beste rockband van de wereld maakte.

Je voelt dan ook de gretigheid van het publiek om zich mee laten voeren door een live uitvoering van de klassieker. Daar wacht de band nog heel even mee. Als opwarmertje voor de integrale uitvoering van The Joshua Tree passeert een reeks hits van voor J.T., toen U2 nog een U2-je was.

U2 - The Joshua Tree Tour

Johan Cruijff Arena
29/7, Amsterdam

Op een kleiner podium, vormgegeven als de schaduw van die boven alles uittorende Joshua Tree, opent de band met het straffe marstempo van Sunday Bloody Sunday. Scherp en afgemeten, zonder video's, poespas of franje; gewoon vier man die in de oerbezetting van drums, bas, gitaar en zang hun vertrouwde ding doen. Alsof ze nog steeds dat rockbandje zijn van hun eerste jaren. Het werkt.

Op de toppen van Bono's weldadige glorie zingt de arena aan het eind van Pride de uithalen mee. Perfecte proloog. Want het kenmerkende gitaargeluid van The Edge, dat stratosferisch naijlt, gaat naadloos over in het pastorale orgeltje dat The Joshua Tree opent. En dan wordt het groots. Terwijl Bono zingt over Where The Streets Have No Name, verschijnt een panoramisch beeld, door een autovoorruit, en 55.000 man gaan mee op een slow motion roadtrip door de Amerikaanse woestijn.

De Joshua Tree is de hele avond prominent aanwezig in het decor. Beeld epa

Indrukwekkend is een understatement voor de manier waarop de beelden van fotograaf en filmregisseur Anton Corbijn, en de muziek elkaar versterken. De combinatie zorgt ervoor dat het publiek even het stuur overneemt en het eerste couplet van I Still Haven't Found What I'm Looking For voor zijn rekening neemt. Bono zingt: 'Take us to church'. Wij antwoorden als gospelkoor. Samen zoekend in de woestijn, naakt en hulpeloos met niets anders dan de overtuiging dat er meer moet zij dan dit.

Bij een galmgigant als With Or Without You volstaat een beeld van scherpe bergkammen, zo uit de National Geographic, waarachter de zon ondergaat. En iedereen houdt zijn stembanden in de startblokken om als een gewond beest het 'Wooohooohooohooo' mee te kunnen huilen. Climaxje op het album.

Lees verder onder de foto.

De muziek van U2 en beelden van Anton Corbijn versterken elkaar op een magistrale manier. Beeld epa

Ja het komt binnen, ja we gaan loos. Maar het voelt alsof de voorgangers van het grote rockgevoel meer uit gewoonte de passie belijden dan dat er daadwerkelijk iets groots op het spel staat.

Daarvoor speelt U2 net iets te routineus en is Bono een tikkie slordig in zijn zang. Het lijkt alsof de zanger, die nota bene waarschijnlijk het vaakst beschuldigd is van pathos op het podium, de man die de wonden van de wereld wil helen met van bezieling overkokende zang, er vanavond op vertrouwt dat het repertoire het werk zal doen. Bono gaat niet tot het gaatje als hij (noodgedwongen?) wat aan volume inhoudt of in een uithaal een octaafje lager neemt. Daarbij laat het matige geluid zijn stem meer dan eens verwaaien.

Bullet The Blue Sky, het meest politieke nummer van The Joshua Tree, beukt er overtuigend in. Temeer ook omdat het leunt op de gitaargesels van The Edge en drumklappen van Larry Mullen jr. Mooi is ook de uitvoering van Red Hill Mining Town met een een arrangement voor blazers, waarbij je de fanfare langzaam ziet uitdijen op het videoscherm. Miss Sarajevo, uitgevoerd nadat The Joshua Tree is uitgespeeld, wordt zelfs in een actuele context geplaatst als een Syrische vluchtelinge aan het woord wordt gelaten op video. En terwijl Pavarotti op de band zingt, gaat er een spandoek met haar beeltenis over de hoofden van de Arenabezoekers.

Blue Sky beukt er overtuigend in met de gitaargesels van The Edge en drumklappen van Larry Mullen jr. Beeld anp

Er zijn ballonnen voor Beautiful Day en een meisje uit het publiek mag met Bono op het podium dansen. Maar de echte catharsis, zo een die van een stadionconcert een massaal ritueel van spirituele verheffing maakt, blijft achterwege. Er wordt gejuicht op het feest der herkenning maar het voelt een beetje als dankbaarheid voor datgene wat ons al vertrouwd is. Niet per se omdat het oude nieuw sprankelend leven is ingeblazen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden