concertrecensie U2 in Ziggo Dome

U2 heeft potsierlijke video’s over actuele narigheid niet nodig

Pop

3 sterren

U2

Ziggo Dome, Amsterdam, 7/10.

De Ierse rockband U2 tijdens het concert zondag in de Ziggo Dome. Beeld anp

Het zal inmiddels toch aan U2 gaan knagen dat hun nieuwe muziek steeds minder indruk maakt en invloed heeft, en dat de band voor hun concerten moet terugvallen op vroeg werk, dat inmiddels al decennia oud is. Neem de nieuwe tournee, Experience + Innocence geheten, die zondag en maandag in de Amsterdamse Ziggo Dome stond geprogrammeerd.

Die titel verwijst behalve naar het meest recente U2-album, Songs Of Experience (2017), toch ook nadrukkelijk naar de voorganger Songs Of Innocence (2014). Maar daar werd zondag geen liedje van gespeeld.

Niet dat we er iets van gemist hebben, want zo goed was die plaat – die destijds tot grote onvrede van velen ongevraagd in ieders iTunes werd gepropt – niet. De ‘liedjes van onschuld’ kwamen zondag, tijdens de eerste van twee uitverkochte shows, niet van dat album maar uit het veel oudere deel van de U2-catalogus.

In een setting die veel leek op die van de tour waarmee de Ierse band drie jaar geleden de Ziggo Dome aandeed, liet gitarist The Edge al vroeg het intro van I Will Follow (1980) loeien, door Bono geinig geïntroduceerd als ‘nieuw nummer’.

Beeld anp

Het werkte na al die jaren nog altijd. Fijn was het ook om de vier heren even gewoon bij elkaar op het hoofdpodium te zien staan. Bono had vanaf het tweede liedje, het nieuwe Lights of Home, nogal eens de neiging zich van de rest af te zonderen. Dan stond hij op de loopbrug die de zaal in de lengte doorsneed en het hoofdpodium met een klein cirkelvormig plateau achter in de zaal verbond, terwijl de rest zich elders bevond.

Een beetje potsierlijk allemaal, net als de overdaad aan videobeelden op de ledschermen boven de loopbrug. Gaandeweg de show kwamen neonazi’s, vluchtelingenstromen en andere actuele narigheid op de schermen voorbij, dit keer gelukkig minder door gepreek van Bono begeleid dan gebruikelijk. 

Maar het leidde wel de aandacht af van de verhaallijn die U2 in de show had aangebracht. Het verhaal van een band die in Nederland de eerste hit heeft, warme herinneringen koestert aan de Melkweg, dan na jaren van succes de weg kwijtraakt, om in Berlijn, op een moment dat de band volgens Bono uiteen dreigt te vallen, zijn beste album op te nemen, Achtung Baby (1991).

De vijf nummers van dat album vormden het hart van de show, waarin het succesalbum The Joshua Tree (1987) volledig genegeerd wordt. Maar er waren ook een paar verrassend goed werkende nieuwe liedjes, zoals Summer of Love. Dit werd door Bono fraai gezongen, mooi begeleid door alleen The Edge op gitaar.

Op zulke momenten had U2 de zaal in een stevige houdgreep. Ook One kreeg in de toegift de bewerking die een moderne rockklassieker siert. Maar ook hier toch weer de gedachte: waarom moet dit worden voorafgegaan door een reprimande in woord en beeld tegen vrouwenonderdrukking? Als U2 de muziek voor zichzelf laat spreken, zoals tijdens de twee nieuwe slotliedjes, is de zeggingskracht toch echt groter. En wat een prachtige afsluiter was 13 (There Is a Light). Daar moet U2 nog jaren mee vooruit kunnen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.