Tyrannosaurus Regina

De eerste gevangene van het web is de spin

Mocht iemand er al aan twijfelen dat dit ondermaanse een slangenkuil is, dan zal hij zich na lezing van 'Tyrannosaurus Regina' stellig nog eens het hoofd krabben. 'TR' is een uitzinnige achtbaanrit door de krochten van een wereld waarin fatsoen vooral wordt gesuggereerd, al was het maar om de berg lijken in ieders kast aan het zicht te onttrekken. Bloedende neuzen alom, derhalve, als op bladzijde 18 ¿¿n uit de kast rolt, dat van Zijne Heiligheid de Paus nota bene. 's Mans idealisme is hem duur komen te staan.
Corrupte kardinalen hebben de handen ineengeslagen met leden van een slagvaardige vrijmetselaarsloge, Gladio. De loge wordt bevolkt door machtsgeile bankiers en hoge dieren uit de Italiaanse geheime dienst die niet kijken op een moordje meer of minder als het erop aan komt om hun belangen te beschermen.
In trefzekere bewoordingen schildert Marco Termes (Zandvoort, 1957) het complexe politieke en sociaal-maatschappelijke mijnenveld waarin dit sinistere clubje opereert, en voert hij de lezer langs ijzingwekkende ethische afgronden. Het smakelijkst wordt het morele failliet ge¿llustreerd aan de hand van de hoofdpersoon, de bankiersdochter Tamara Raziani. Tamara heeft 'het uiterlijk van een sekssymbool, de hersens van een genie en de mentaliteit van een huurmoordenaar.' Harnas aan dus, bij het strelen van deze femme fatale. Een jonge, ambitieuze medewerker van de geheime dienst, Bruno Tarenta, waagt een poging.
'Tyrannosaurus Regina' noemt hij deze berekenende dame, met een verwijzing naar haar initialen, T.R. De kwetsbare kant van de dinosaurus, die juist door zijn omvang van de aardkloot verdween, kleeft haar ook aan. In het drama van Shakespeariaanse allure dat zich ontpopt, en waarin niemand schuldeloos is, kan zij zelf immers op elk moment het volgende slachtoffer zijn. Met een verwijzing naar een van de motto's van de roman: de eerste gevangene van het web is de spin.

Veel meer moet er hier niet verklapt worden over het meeslepende verhaal, waarin meermaals wordt gerefereerd aan voorvallen uit de recente geschiedenis. Te denken valt aan het ontijdig verscheiden van Paus Johannes Paulus I (33 dagen in functie en voer voor complottheoretici) en het failliet van de Banco Ambrosiano in de jaren '80.
Vraag is daarmee niet, nooit, of het opgediste verhaal waar is - het is immers fictie. Vraag is of een auteur bij machte is de lezer te doen geloven dat het waar is. En die kunst verstaat Termes. Soepel verbindt hij het grote met het kleine, voert een strakke regie en blijft de lezer steeds een stap voor. Bekwaam trekt hij aan vele touwtjes en weet in een kleine 200 bladzijden het massieve verhaal sluitend te krijgen.
Niets van het navelstaarderige dat veel Nederlandstalige literatuur aankleeft. Termes
legt een on-Nederlandse kwaliteit aan de dag, enigszins vergelijkbaar met een Pieter Waterdrinker. Waarbij mag worden aangetekend dat de laatste honderden bladzijden de tijd nemen om zijn verhalen te vertellen, terwijl Termes blijft steken op een kleine 200. En als er iets te wensen overblijft, dan is het dat Termes in zijn volgende roman meer ruimte neemt, wat extra vlees op de botten legt, gekruid met zijn gebruikelijke levendige sfeerschetsen, prikkelende beelden en messcherpe conversaties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.